Transcript: Waarom je je eigen tijd saboteert (en waarom dat stiekem logisch is)

Wendy Borst – jouw online coach | Aflevering 7 mei 2026

Oké, ik ga nu een kijkje geven in mijn hoofd — waarbij ik weet dat het een soort cloud is die verbonden is met allemaal andere hoofden die ook zo werken. De kans is groot dat als jij al een tijdje mijn podcast luistert, klant bent geweest in mijn coachpraktijk of in mijn Academy zit, je echt niet meer bijkomt van het lachen. Omdat je dit zó ontiegelijk herkent.

Ik had het net even uiteengezet in Gemini. Ik merk vaak: als ik iets de eerste keer doe, is het lekker vers — dan leeft het nog heel erg. En toen dacht ik: dit is wel goed om een podcast van te maken. Daarna is die energie soms een beetje weg, maar ik ga het toch proberen.

Proactief vs. reactief leven

Wat is nou het geval? Het is vandaag donderdag 7 mei. Ik zeg heel vaak:

“Als je nergens voor staat, val je overal voor.”

Dat is één van de redenen waarom ik elke ochtend afstem. Dat ritueel heb ik vaker benoemd, dus daar ga ik nu niet helemaal over uitweiden — maar in het kort: het maakt verschil.

Of je een dag hebt waarop je bewust afstemt — wat ik echt 99% van de tijd doe — en je je dag als het ware proactief leeft. Versus reactief leeft: reageren op alles wat zich aandient gedurende de dag.

Niet alles — dat is heel absoluut — maar wel het gevoel aan het eind van de dag dat je geleefd bént. Dat je heel druk bent geweest met van alles en nog wat, maar eigenlijk geen ruk bent opgeschoten. Of vooral voor alles en iedereen van alles aan het doen was.

Ik doe dat afstemmen dus bijna altijd. Maar als ik het een keer niet doe, merk ik dat ik onrustig word. Dan ga ik een beetje dolen.

Een dag zonder afspraken

Vandaag heb ik geen afspraken. Wel taken — taken voor een bedrijf waarvoor ik de online marketing doe — en ik wilde nog bezig met iets van mezelf.

Er kwamen ook een paar dingen tussendoor, waaronder een heel leuk gesprek. Ik ben daarin meegegaan, en daarna dacht ik:

“Oh ja… ik heb nog helemaal niet afgestemd. Ik heb nog helemaal niet bepaald wat vandaag belangrijk voor mij is.”

En dan gebeuren er een aantal dingen.

Ik dacht op een gegeven moment: ik ga even achter de computer, tik dit en dat even af, en daarna ga ik afwisselen door de grasmaaier te pakken.

We hebben hier namelijk een verbouwing gehad — de dakpannen zijn vervangen. Containers op het gras, dakpannen, puin. Onze robotmaaier hebben we maar even niet erop gezet.

En je kunt je voorstellen: met alle zon en regen ziet het eruit alsof het gras een kilometer gegroeid is. Met leuke bloempjes, een woelmuisfamilie en een mol. Slagveld. Nou, dat is bij ons.

Dus we hadden bedacht: eerst met de hand maaien, daarna de robotmaaier er weer op. Maar je bent zo anderhalf uur aan het maaien.

Kilometer gras: hoe uitstelgedrag eruitziet

Nou, dat was de inleiding — maar dit is de kern.

In plaats van dat ik ging doen wat ik van plan was, ging ik… niet zoveel doen.

Vertragen. Super langzaam bewegen. Dingetjes half doen. Uitstellen. Heen en weer lopen. Even kijken op TikTok. Naar buiten gaan — maar waarom ook alweer? Oh ja, de hond. En dan weer naar binnen.

En toen dacht ik:

“Oké. Dit is hem weer. Ik ben nu mijn tijd aan het verkloten.”

De innerlijke rebel: sabotage als roep om vrijheid

Dan ga ik je deelgenoot maken van mijn innerlijke dialoog — die veel van jullie zullen herkennen, want dit is natuurlijk ook wat ik in mijn coachpraktijk tegenkom.

Ik voelde heel sterk de innerlijke pusher:

“Er is nu een dag zonder afspraken en je kunt zoveel doen. Haal die luie reet van die stoel en ga wat doen.”

En daar ging ik innerlijk tegenin rebelleren.

Ik probeer dat te vatten in een beeldspraak. Zo’n gevoel van je lievelingsgebakje eten — van mij is dat een hazelnootgebakje — maar er zit een deel van jou naast waardoor het hartstikke zuur smaakt. Je zit dat te eten, maar het smaakt niet goed.

Ik ging het patroon beschouwen. Wat is hier nou aan de hand?

En dan — dit gaat ook over Voice Dialogue, de verschillende kanten in jezelf — stelde ik die rebelse kant even een stem voor.

Wat is het functionele ervan?

Als die zou kunnen praten, zou die zoiets zeggen als:

“In het leven van Wendy is er al zoveel wat tijdgebonden is. Tussen half zes en zes uit bed, rondje lopen, een riedeltje. Er zijn heel veel dingen die gewoon tijdgebonden zijn in mijn agenda. En in het weekend moet je om half tien in de auto, want dan ga je schoonouders helpen…”

En dat conflicteert met waarden als autonomie en vrijheid.

Die rebelse kant — dat is eigenlijk mijn autonome kant. Binnen Voice Dialogue noemen ze dat ook wel demonisch. Ik vind dat nooit zo’n leuke term, maar soms snap ik precies waar het vandaan komt.

Als een autonoom deel zich verwaarloosd voelt — als belangrijke waarden onvoldoende ruimte krijgen — dan wordt het rebels. Dan gaat het die autonomie proberen op te eisen op het moment dat er ruimte voor is.

Of het creëert die ruimte gewoon.

Vandaag was zo’n dag.

Dopamine & deadlines: de kick van het laatste moment

Dan komt er nog iets bij.

Ik ben de laatste tijd veel meer aan het coachen over hoogbegaafdheid. Als je gewend bent dat je dingen altijd op het laatste moment en met weinig tijd voor elkaar krijgt, kan dat ook een patroon worden.

In mijn werkende leven — toen ik nog in loondienst zat — solliciteerde ik op een fulltime baan en deed ik die parttime, zodat ik het kon combineren met mijn dochter.

Gaandeweg had ik nóg twee functies erbij.

En tóch had ik vaak nog tijd over.

Dus ging ik druk opzoeken door dingen op het laatste moment te doen. De taken waren op een gegeven moment niet meer prikkelend genoeg. En dan ontstaat waarschijnlijk dit proces: jezelf prikkelen door tijdsdruk toe te voegen.

Als je iets een beetje saai vindt, kan het helpen als je het op het laatste moment doet. Dan voel je tijdsdruk en krijg je tóch nog een soort kick.

Waarschijnlijk eerder adrenaline dan dopamine trouwens.

Het innerlijke circus

Dan krijg je een innerlijk circus.

Een innerlijke dialoog waarbij al die kanten met elkaar in discussie gaan.

En ondertussen heb je ook de innerlijke criticus, die een lijstje bijhoudt met normen en leefregels.

Die zit ook te tetteren:

“Loop jij hier een beetje je tijd te verkloten terwijl je echt heel veel goede dingen zou kunnen doen? Aaron zat om zeven uur al in de auto en komt om zes uur thuis, en jij loopt hier een beetje te lanterfanten.”

Die innerlijke pusher, aangestuurd door de innerlijke criticus, is helemaal in de opwinding over alles wat er mogelijk is op deze dag.

Ik was het patroon aan het beschouwen en dacht:

“Dit is dus een dysfunctioneel patroon.”

Maar ik kan er ook om lachen. Want ik snap de logica ervan.

Die rebelse kant komt op voor vrijheid en autonomie:

“Dit is een dag waarop je niet alles in tijdvakjes hoeft te doen.”

En die taken op de agenda zijn mentaal ook niet enorm bevredigend.

En een deel van mij weet: ik hou van prikkeling.

Dus dat deel denkt:

“Dan gaan we gewoon tijdsdruk creëren.”

“Laten we eerst gras maaien met een podcast op snelheid 2. Dan wordt de tijd steeds korter en ontstaat er vanzelf een deadline. Dan krijgt ze toch nog een kick.”

Het zure gebakje: hoe schuldgevoel je ontspanning verpest

Ik had dit eerlijk gezegd veel mooier uiteengezet in Gemini — dat is ook weer herkenbaar.

Mensen met een creatief brein voelen vaak de impuls om ideeën meteen vast te pakken. Ideeën hebben een soort houdbaarheidsdatum. Laat je het even liggen, dan is de energie eruit.

Dan ga ik altijd even terug naar de intentie.

Wat is nou het doel van deze podcast?

Dat is mijn innerlijke criticus die zegt:

“Ja leuk dat je dit deelt, maar wat hebben mensen eraan?”

Nou, waarschijnlijk herken je het. En misschien is dat al genoeg.

Niet alles hoeft een les te hebben.

Ik weet ook dat veel mensen bij me komen voor de connectie en de gelijkgestemdheid. Dat geeft energie. Het helpt als je jezelf herkent en erkent — dat je niet de enige bent.

Veel van jullie voelen zich eenzaam. Niet per se omdat er te weinig mensen zijn, maar eenzaam in de manier van denken, ervaren en voelen.

Je dag ‘kraken’: van tijdverspilling naar betekenis

Wat mij nu heeft geholpen — hoe ik dit in mezelf heb gekraakt — is dat ik dacht:

Er zijn hier meerdere dingen tegelijk gaande.

Ik snap de logica van die innerlijke dialoog met al die kanten. Maar ik label mijn dag ondertussen ook als “tijdverspilling”.

Dus ik ben vanuit een ander perspectief naar mijn dag gaan kijken.

Als ik kijk naar mijn belangrijkste waarden, dan heeft deze dag op zichzelf al veel betekenis.

Het is nu 10:50.

Ik ben vanmorgen vroeg met Aaron het bos in gegaan met de hond. Samen wandelen. Buiten zijn.

Ik heb een luisterboek geluisterd en daar inspiratie uit gehaald.

Ik ben met plannen bezig geweest — vooral in mijn hoofd — maar dat is óók werken.

En ik heb een mooi gesprek gehad waarbij ik echt connectie voelde en iets voor iemand heb betekend.

Dus: was dit tijdverspilling?

Of was dit eigenlijk een betekenisvolle dag?

Dan kun je nog steeds concluderen dat het patroon niet functioneel was — want ontspannen met schuldgevoel erbij voelt gewoon niet goed.

Maar de vraag is ook:

Hoe kun je jezelf de juiste prikkels geven?

Wat zijn embodioos? De HB-valkuil van ‘niet durven leren’

Dan is er nog een interessant begrip: embodioos.

Dat komt uit de wereld van hoogbegaafdheid en is bedacht door Tessa Kieboom en Kathleen Venderickx in het boek Meer dan intelligent.

Die term beschrijft wat er bij sommige mensen met een hoogbegaafd brein gebeurt waardoor ze hun potentieel niet leven.

Veel mensen hebben een allergie tegen het woord potentieel — alsof het alleen gaat over presteren volgens maatschappelijke normen.

Maar zoals zij het bedoelen, gaat het over levenspotentieel. Over geluk. Over leven in lijn met je waarden, kwaliteiten en gaven.

Wat ik net zei over te weinig prikkeling — dat kan ook betekenen dat je vooral in de breedte groeit.

Tessa vertelt bijvoorbeeld over een meisje dat supersnel leerde en ver voorliep op klasgenoten. De juf gaf haar extra uitdaging.

Maar wat deed ze?

Ze ging vertragen. Uitstellen. Excuses bedenken.

Heel veel mensen met een hoogbegaafd brein hebben namelijk nooit écht leren leren, omdat de eerste jaren alles vanzelf ging.

De balletlesmetafoor: weerstand tegen herhaling

Dat herken ik enorm bij mezelf.

Ik ging ooit op balletles en na een tijdje vond ik het irritant dat we steeds dezelfde oefeningen deden. Eerste positie. Tweede positie. Pliés.

Ik dacht al:

“Ik kan zaterdag toch gewoon optreden geven?”

Maar dat was natuurlijk helemaal niet zo.

Ik moest nog heel veel oefenen. Heel veel herhalen.

En dat was ik niet gewend.

Dus haakte ik af.

Dat meisje uit het voorbeeld bleef zich ontwikkelen in de breedte, maar durfde niet echt een niveau omhoog te gaan — omdat ze dan daadwerkelijk moest oefenen, herhalen en door weerstand heen moest.

En dat herken ik nu ook in ondernemerschap.

Als je naar een volgend level wilt groeien in je bedrijf, moet je soms een tijdje bouwen zonder directe beloning.

Net als balletles.

Steeds weer terug naar de barre.

Eerste positie. Tweede positie.

En pas daarna kun je doorgroeien.

Ik vind dat mega interessant en ik ga daar zeker meer over delen.

Waarom je ’s nachts piekert (en wat je overdag vergeet)

Nog één ding.

Ik hoor vaak van mensen dat ze ’s nachts wakker worden en dan gaan piekeren.

Daar kunnen allerlei oorzaken voor zijn. Maar soms — als ik het patroon beschouw — kan het ook zijn dat je overdag te weinig ruimte neemt om te reflecteren, plannen of slimmer te organiseren.

Gewoon bewust nadenken.

In plaats van alleen maar reageren en brandjes blussen.

En wat gebeurt er dan?

Dat deel dat overdag geen ruimte krijgt, wacht gewoon tot het moment waarop die ruimte er wél is.

Je ligt toch in bed. Je gaat nergens heen.

Dus dan komt alles alsnog naar boven.

De innerlijke bus: weer aan het stuur zitten

Ik weet: als je dit voor het eerst hoort — praten over “delen” in jezelf of over jezelf in de derde persoon — dan denk je misschien:

“Die is gek geworden.”

Maar het helpt enorm om logisch te maken waarom je doet wat je doet.

En het helpt om stappen te zetten.

Wil je hier meer over weten?

Ik heb ooit een gratis webinar gegeven over de innerlijke bus, gebaseerd op het boek Ik en mijn ikken. Die staat op mijn YouTube-kanaal als nummer 80.

Daar vertel ik hoe die innerlijke dialoog werkt en waarom je soms jezelf in de weg zit.

Welke delen zijn actief? Waar proberen ze voor te zorgen? Wat is hun goede bedoeling?

En vervolgens:

Wat is mijn doel — en hoe zorg ik daarvoor op een manier die wél werkt?

Dit was weer een lange podcast — 27 minuten.

Wat ga ik nu doen?

Ik ga gras maaien. Slim ook, want straks gaat het regenen.

En daarna ga ik achter de computer zitten en waarschijnlijk in een uurtje alles doen waar ik vanmorgen al twee uur tegenaan zat te hikken.

Laat vooral wat van je horen.

Herken jij dit? Heb je vragen of suggesties voor onderwerpen?

Ik wens je een hele mooie dag en dankjewel voor het luisteren.