Laatst pakte mijn innerlijke controleur mijn spreekwoordelijke stuur over en hij kreeg steun van mijn innerlijke perfectionist. Ze zijn samen zo’n heerlijk team.
Zo maakten ze zich ineens vreselijk druk over of ik het bed nu wel of niet zou verschonen voor de vakantie. Dat soort pietluttigheden. En ondanks dat ik wist dat het echt helemaal nergens over ging, bleven die twee me maar wijzen op kleine dingetjes die ik moest regelen. Een lijntje op mijn website dat niet op de goede plek stond. Haren van de dieren op mijn jas.
Ik maakte me er vreselijk druk om en het erge was dat ik me ervan bewust was, maar het niet voor elkaar kreeg om relaxter te worden!
Ondanks dat ik ze wel aan hun haren mijn spreekwoordelijke bus uit wilde sleuren, wist ik dat ze niet voor niets aan mijn stuur waren gaan zitten. Ze hebben een ‘goede bedoeling’. Ze wilden me helpen en doen dat op hun briljante maar zenuwmakende, onruststokende manier.
De vorm van controle, namelijk microcontrole waar ik het over heb in de podcast, is eigenlijk briljant! Maar zo voelt het niet…
Want wat er gebeurt, is dat een gevoel van onzekerheid getriggerd wordt. Iets wat je niet helemaal kunt overzien. Iets waar je geen grip op hebt. Iets wat te overweldigend of angstig voelt. En je brein houdt daar niet van — logisch, want onzekerheid voelt onveilig.
Dus wat doet je brein? Die gaat op zoek naar iets wat wél te controleren is.
Kleine dingen. Pietluttige dingen. Dingen die eigenlijk totaal niet relevant zijn maar waar je wél even een gevoel van grip op krijgt.
Het bed verschonen, de lijn op mijn website, de haren op mijn jas…
En daar zit nog een extra versterker ‘onder, namelijk’: je krijgt een mini-beloning.
Een soort klein “yes, dit heb ik gefixt”-gevoel. Een micro-shotje dopamine.
Dus terwijl jij denkt dat je gewoon even iets aan het oplossen bent, ben je eigenlijk bezig met:
– het vermijden van onzekerheid
– én jezelf onbewust belonen voor controlegedrag.
En dat maakt het zo… bijna verslavend.
In mijn nieuwste podcast vertel ik je over mijn eigen micro-controlegedrag, waar het door kwam en uiteraard ook hoe ik het doorbroken heb.
Je luistert de podcast hieronder of ga rechtstreeks naar:
En jij? Herken jij perfectionisme en/of controlegedrag? PS: het denken in loopjes, dus maar blijven malen, is ook een vorm van controle. En die kan je heel lang bezighouden en vermoeien.
Laat het me weten in de reactie onder de podcast!
Luister hier de podcast over controle, overdenken en perfectionisme