sire-scheiding

Scheiden: oneerlijk zullen we alles delen

Het is zeer waarschijnlijk dat ik geen vriendinnen ga maken met dit artikel. Misschien moet ik morgen bewapend met een busje traangas de straat op. Het gaat namelijk over een heel gevoelig onderwerp. Ik wil geen oordeel vellen maar wel een onderwerp ter discussie stellen en vrouwen aan het denken zetten over hun economische (on)zelfstandigheid. Ik zou het woord ‘vrouwen’ graag vervangen door ‘mensen’, maar het is en blijft een feit dat vooral vrouwen financieel afhankelijk zijn van een (ex)man. In maar 0,2% van de gevallen is het andersom. Als ik in een andere tijd had geleefd, was ik zeker lid geweest van de club Dolle Mina’s, want het onderwerp ‘gelijke rechten voor mannen en vrouwen’  heeft al jaren mijn speciale aandacht. En met gelijke rechten bedoel ik ook gelijke rechten voor de man, wel zo eerlijk toch?

De waarde van de trouwgelofte

De enige garantie dat een huwelijk je geeft, is dat je een hoop gelazer krijgt als je gaat scheiden. De cijfers liegen er niet om, we scheiden massaal; bijna 34.000 scheidingen in 2013. Dat is hartstikke goed voor mediators en scheidingsmakelaars die als paddenstoelen uit de grond schieten, maar minder voor kinderen die vaak ongewild gescheiden worden van hun ouders en ingezet worden als strategische schaakpionnen in de emotionele oorlog tussen hun ouders. De Nederlandse wet loopt hierbij in mijn opinie flink achter de feiten aan. Alhoewel co-ouderschap tegenwoordig uitgangspunt is na een scheiding en er verplicht een ouderschapsplan opgesteld moet worden, zijn de rechten voor de vader nog altijd prehistorisch. Als er bij de moeder geen draagvlak is voor een gelijke zorgverdeling, komt ie er gewoonweg niet.

Zaaddonor of vader?

Stel dat je als man wilt scheiden van je vrouw, betekent dit dan automatisch dat je ook wilt scheiden van je kind(eren)? Wat als je geen typische weekendvader wilt zijn die één keer in de twee weken met de kinderen rondsjouwt in de speel- of dierentuin en eindigt in de Mac Donalds? Stel dat je wél een structurele bijdrage wilt leveren aan de opvoeding van je kinderen omdat je net als je ex-vrouw, dolblij met ze bent? Waar sta je dan als blijkt dat je ex-vrouw je vooral gezien heeft als beste zaaddonorkandidaad die zij destijds kon vinden en niet van plan is haar kinderen met jou te delen? In het beste geval sta je voor een rechter die naar de feiten kijkt en de rol van zowel de vader als moeder even belangrijk vindt.

Het kind als wapen

Als we het hebben over een vader die zijn kinderen geestelijk en/of fysiek verwaarloost, of erger nog: mishandelt, dan zou ik zeggen: ‘Go girl! Grijp ‘m!’ Maar als je ex-man een liefhebbende vader is die het allerbeste met jullie kinderen voorheeft, wat zorgt er dan voor dat je denkt dat jij het meest recht hebt op de kinderen? Waarom zou je dan je ex-man en je kinderen tijd met elkaar willen ontzeggen? Omdat je nog issues met hem hebt en je kinderen inzet als middel je ex ‘te pakken’? Heel verleidelijk en op de korte termijn waarschijnlijk ook nog eens hartstikke effectief. Voor jou dan, niet voor je kinderen. En als je oneerlijk spel speelt, geldt dat die boemerang op een dag ook weer eens terug zal keren.

Het vergt nogal wat kracht om hier eerlijk antwoord op te geven, je moet wel in staat zijn eerlijk naar jezelf te zijn en je kinderen ‘los te koppelen’ van je gevoelens over je ex om ze hiermee juist dichterbij jou en hun vader te brengen omdat ze dat verdienen. En jij ook. Want diep in je hart moet het toch geweldig zijn dat er nog iemand is die net zoveel van je kinderen houdt als jij? En zullen misschien nog tijden komen waarin je elkaar nog heel hard nodig zult hebben in het belang van je kind. Ik noem het toverwoordje maar even: puberteit.

Ja, maar… ik wil mijn kinderen niet delen met mijn ex!

Natuurlijk is het verschrikkelijk moeilijk om je kinderen voor de helft, of een deel van de tijd af te staan en niet bij ze in de buurt te zijn! Poeh… dat is een offer! Maar waarom mag je dit offer wel van je ex-man verwachten die misschien net zoveel pijn heeft als jij? Omdat een man misschien wat minder tranen plengt? Omdat jij de kinderen gebaard hebt? (Alhoewel: dat deed flink pijn!) Als de vader het beste voorheeft met zijn kinderen, vind ik dat er geen enkele reden bestaat. Sterker nog: als je samen streeft naar het beste voor je kinderen in goed overleg, dan geef je je kinderen wat cadeau. Namelijk, dat hun ouders zich als volwassen mensen gedragen en hun belangen voorop stellen.

Ik wil helemaal niet voor mijn kinderen zorgen. Ik betaal toch al?

Er zijn (helaas) genoeg mannen die het wel prima vinden dat hun kinderen na de scheiding voornamelijk bij de moeder wonen en dat zij de opvoedkundige taken en de dagelijkse zorg voor haar rekening neemt. Dat vind ik een gemis, zowel voor de moeder die het voor een groot gedeelte in haar eentje moet doen maar ook voor de kinderen die hun vader vaak zullen beschouwen als een ‘wel de lusten maar niet de lasten-vader’. En dan moet je niet aankomen met het feit dat je als vader vooral de lasten heb doordat je alimentatie betaalt. Je had ook een financiële bijdrage moeten leveren aan je kinderen als je nog samen met de moeder woonde.

Alimentatie

Nu we het toch over alimentatie hebben: bij het vaststellen van de hoogte van zowel de partner- als kinderalimentatie is het uitgangspunt dat zowel de minst verdienende (vaak de vrouw) ex-partner, als de kinderen uit het huwelijk, dezelfde levensstandaard behouden als wanneer het huwelijk nog zou bestaan. In de meeste gevallen geldt dat de ex-man de ex-vrouw 12 jaar lang moet onderhouden. Voor veel vrouwen betekent dit dat er geen enkele drijfveer is om (meer) te gaan werken. Krankzinnig, vind ik. Daarnaast is het voor veel vrouwen een reden om geen nieuwe relatie aan te gaan of niet te gaan samenwonen met een nieuwe liefde omdat ze dan hun partneralimentatie verliezen. Is het dan een kwestie van kiezen? Het geld of de liefde? Ik zou het wel weten. Maar goed, ik heb dan ook voor gekozen geen enkele vorm van alimentatie voor mij of mijn kind te ontvangen. (Ook niet slim of verstandig voor een kind en ik kan het je dan ook niet aanraden!)

De man betaalt, de vrouw bepaalt

Dat je als man de plicht hebt (en terecht!) je kinderen financieel te onderhouden, betekent niet dat je daarmee ook zeggenschap hebt hoe het geld besteed wordt. Dat is eigenlijk toch heel raar? De vrouw bepaalt hoe het geld wordt besteed, tenzij er sprake is van een (vastgelegde) co-ouderschapsregeling. Dan zijn er afspraken gemaakt over wijze waarop het geld besteed wordt.

Heb je hierover geen goede afspraken gemaakt, dan kan de vrouw zelf beslissen hoeveel geld zij aan haar kinderen besteedt en of ze geld opzij zet voor de kinderen voor bijvoorbeeld een studie. Als zij ervoor kiest het geld te gebruiken voor andere dingen, dan kan dat. Er is niemand die haar hierop aan zal spreken. Nou ja, bijna niemand. Als het de spuigaten uitloopt en je kunt het aantonen dat je kind(eren) financieel tekort komen, dan is het slim om een advocaat in de arm te nemen. En ook dat kost natuurlijk weer een hoop geld.

Uitgekookt of uitgerekend?

We illustreren het even met een voorbeeld. Een man betaalt per maand een flink bedrag aan kinder- en partneralimentatie. Hij heeft een goed salaris, maar houdt netto net zoveel over als zijn ex-partner. Elke keer als hij zijn kinderen ophaalt verschijnt zijn ex-partner in de nieuwste mode in de deuropening. Subtiel piept er een bh-bandje van Marlies Dekkers boven een shirtje van een hip, duur merk. Ze duwt de man een versleten schooltas in de hand waarin hij telkens maar weer te grote, te kleine of versleten kleding voor het kind aantreft. Is er dan sprake van dat het kind in dezelfde weelde baadt als toen de ouders nog samen waren? Of is de moeder in dit geval een pestcampagne over de rug van het kind gestart? En wat kun je dan als vader als de moeder vindt dat hij zeurt? Een gedeelte inhouden op de alimentatie en dit terugbetalen in natura door zelf fatsoenlijke kleding te kopen voor de kinderen? Dit kan dus niet zomaar. Hiervoor moet je toestemming van de ex-partner krijgen.

Hoe kan het dat de vrouw over bijvoorbeeld de kledingstijl, het kapsel, de eetgewoonten en de activiteiten waaraan de kinderen deelnemen, bepaalt zonder dat de man hierin ook maar enige stemrecht heeft? Dat kan doordat de Nederlandse staat moeders nog steeds als een groep ziet die kwetsbaar is en niet goed voor zichzelf kan zorgen maar wel de beste partij is als het gaat om de kinderen. Wat een belediging voor de Nederlandse vrouw! En wat staat dit beleid haaks op het streven meer vrouwen op de arbeidsmarkt te laten participeren!

Regie over je eigen leven

Als je tijdens het huwelijk samen afgesproken hebt dat één van beiden minder gaat werken om zich meer toe te leggen op de verzorging van de kinderen en/of meer huishoudelijke taken op zich neemt, dan is dat prima geregeld, als je daar tenminste allebei achter staat. Dan zal een redelijke man ook niet van zijn ex-vrouw verwachten dat zij ineens fulltime gaat werken na de scheiding.  Helemaal niet als hij niet minder gaat werken om er voor de kinderen te zijn.

Het is alleen naïef te denken dat je na de scheiding 12 jaar lang op je lauweren kunt rusten. Beter is om na te denken over hoe je weer (gefaseerd) terug kunt keren op de arbeidsmarkt en hoe je jezelf en je kinderen gaat onderhouden als je ex-partner bijvoorbeeld zijn baan verliest en de hoogte van de alimentatie drastisch naar beneden gaat. Besef daarbij ook dat de financiële verbondenheid met je ex je belemmert in het opbouwen van je eigen leven. Jezelf kunnen redden en onderhouden is nauw verbonden met het gevoel van eigenwaarde en het is goed voor je zelfvertrouwen.

Conclusie

Het huwelijk zal voorlopig wel blijven zoals het is. De minst verdienende gescheiden ex-partner zal immers geen beroep doen op de Nederlandse staat voor een voorziening in het levensonderhoud maar op zijn of haar ex-partner. Dit scheelt de staat een hoop geld en inspanning. Als vrouwen massaal een uitkering zouden aanvragen na een scheiding, dan moet de overheid pas echt aan de slag om vrouwen op de arbeidsmarkt te duwen.

Een conclusie over de touwtrekkerij om de kinderen? Daar kan ik heel kort over zijn: het zou al zoveel schelen als je jezelf de vraag zou stellen of de keuzes die je maakt in het belang zijn van je kinderen of bedoeld zijn om je ex-partner te straffen. Want dat is wat het meestal is. Het gaat over gevoel, niet over feiten.

Meer lezen?

Een goede tip is het boek ‘Exit – alles wat je moet weten over scheiden’ van Annemarie van Gaal. Dit boek biedt vooral praktische tips en helpt je door een scheidingsprocedure heen.

Alles over alimentatie, zowel voor de alimentatieplichtige als de alimentatiegerechtigde: de website van het landelijk bureau inning onderhoudsbijdragen.

Website van de Rijksoverheid met informatie over scheiden.

Comments 10

  1. 15 april 2012

    Scheiden doet lijden. Dat gezegde bestaat niet voor niks. En dan is het helemaal erg als er kinderen bij betrokken worden. Ik ben een kind van 3 (!) scheidingen en ervaringsdeskundige. Helaas.

    Ik ben zelf een ruim jaar getrouwd geweest en heb afstand gedaan van alles. Ik wilde niks van hem.

    Gelukkig is mijn dochter van een niet erkende vader dus heb ik volledige zeggenschap.

    Ergo: ik denk dat ik het aardig voor elkaar heb 😉 (Buiten een heftige jeugd die uiteraard nog steeds zijn weerslag heeft op mijn volwassen emotionele leven ;))

    1. 21 april 2012

      Jeetje…. drie scheidingen!! Dat moet wat met je doen. Merk je dan iets bij je dochter, aan schade? (Snap dat je dit miss niet via reacties wilt zeggen.)

      Ja, de dingen in je jeugd hebben je gevormd en vaak kom je er pas in je volwassen leven achter dat er nog wat reparaties aan je fundament uitgevoerd moeten worden. En voordat je dan het juiste cement hebt…

  2. 16 april 2012

    Prima verhaal!

    1. 18 april 2012

      Dank je! 😉

  3. 18 april 2012

    Ik heb me inderdaad ook al eens verbaasd over het recht op 12 jaar lang partneralimentatie. Als je de betaler daarvan bent en je bent daar al een paar jaar mee bezig en krijgt in de smiezen dat je die 12 jaar ook echt wel vol zal gaan maken…

    1. 18 april 2012

      Gelukkig, ben dus niet de enige die zich verbaast. 😉 Ik denk dat het ook heel erg bepalend is voor je gevoel erover, hoe je nog met je ex omgaat omwille van je kinderen…

  4. 20 april 2012

    OT: ik las vanmorgen even snel, snel hier een stuk over mannen en borsten enz. Dacht kom nog even terug om het aandachtig te lezen maar het is weg? Waar is het gebleven?

    1. 21 april 2012

      Hij was ff weg inderdaad. 😉 Zat een foutje in. Je vindt ‘m op: http://www.rauwenongezouten.nl/wordpress/2012/04/voor-1-dag-man-zijn/

      Overigens is alleen het deel ‘reactie’ van mijn hand. 😉

  5. 1 mei 2012

    Goed stuk, ik sluit me er punt voor punt bij aan!

  6. 12 juni 2012

    Heel goed geschreven en er boenk op volgens mij. Toen ik – heel lang geleden – op een zondagavond aan ’t wachten was op mijn lief (ondertussen al 16 jaar mijn vrouw) stapte een man met twee (vrij jonge) kinderen van het perron. De vrouw begroette de kinderen, nam de bagage uit de handen van de man, en stapte in de auto, zonder zelf maar één woord te zeggen tegen die man. Hij kreeg duidelijk ook geen tijd om z’n kinderen nog iets te zeggen. Dat beeld heeft indruk op mij gemaakt. Initieel dacht ik nog, “Wat heeft die kerel uitgespookt om zo behandeld te worden”. 5 minuten later dacht ik “Wat een vreselijk k*twijf, hoe kan je jouw kinderen dat aandoen”…

Write a comment