Voor jou, pap!

Alle meisjes, vrouwen, moeders, dochters & oma’s zullen herkennen dat – ook al zijn ze niet in ieders leven geweest – vaders een belangrijke rol spelen in het leven van een meisje. Aandacht, erkenning en liefde van een vader voor zijn dochter zijn nodig voor de ontwikkeling en zeker ook voor het zelfvertrouwen. Ook in het volwassen leven kan de manier waarop je met je vader omging en hij met jou, een rol spelen in de manier waarop jij een relatie hebt met een man. Ze zeggen niet voor niets dat vrouwen vaak een man kiezen die op hun vader lijkt.

Helaas zie ik in mijn naaste omgeving ook wat voor impact het heeft als een meisje de aandacht, erkenning en liefde niet krijgt van haar vader. Omdat deze het niet kan geven, omdat het er gewoonweg niet in zit. Het lijkt soms zelfs of zij haar bestaansrecht zou graag zou willen opeisen bij hem. Wat hij haar ook ‘aandoet’, ze blijft verlangen naar dat stukje bevestiging: ‘mijn papa houdt van mij, om wie ik ben.’

Ook al waren mijn ouders gescheiden, gelukkig hebben zij ervoor gezorgd dat mijn zusje en ik ze allebei frequent in ons leven hadden. Ze waren er en er was geen getouwtrek om ons. Zo kan het dus ook.

Pap, door ons gesprek van de week, kreeg ik de drang om een stukje voor je te schrijven. Zie het ook maar even als een vaderdagcadeautje op afstand. Dit omdat jij nu ergens in een camper rondrijdt met je nieuwbakken vrouw (een week oud: het huwelijk, niet die vrouw natuurlijk) en mijn oom en tante die al jaren gelukkig getrouwd zijn en jullie dus mooi kunnen voorzien van een aantal waardevolle huwelijktips. Daarnaast moet ik eerlijk opbiechten (je had het natuurlijk allang door) dat Daisy (mijn zusje) en ik op jou lijken in bepaalde opzichten en dus ook steevast te laat zijn met het kopen van een vaderdag- of verjaardagscadeautje. Meestal omdat we teveel leuke, niet realistische ideeën hebben. Dat is dus de reden dat je meestal zelfgemaakte tegoedbonnen krijgt. Met een beetje mazzel nemen we je ergens in oktober mee uit eten ten ere van vaderdag. (Pin me er niet op vast, ik moet nog even met Daisy overleggen.)

Ik zie in jou mijn blauwe ogen, die heb ik van jou geërfd. Mijn blonde haren, die in datzelfde genenpakketje zaten. Ze zeggen dat ik precies op mijn vader lijk. Mijn trekken, mijn ogen, mijn gezicht. Het stukje van mijn moeder, daar schrijf ik een andere blog over. Nu even jij.

We hadden een mooi gesprek in de auto, toen je me ‘redde’ van het station in Deventer, waar ik nu maar even niet op inga.

Openhartig en zo duidelijk, ons gesprek: Ik lijk op jou. Het is zo simpel eigenlijk. Trots en eigenwijzigheid, binnenvetters, stoer doen, praten over gevoel? Liever de feiten! Logica! Argumenten die meetbaar zijn! Alsof niets ons raakt of om doet vallen, alsof wij geen pijn kunnen hebben, niet geraakt kunnen worden. Ik herken het allemaal bij jou. Jij, die, net als ik, van relativeren, bagataliseren maakt. Let maar niet op ons, we redden ons wel. Gaat wel weer over. Erfelijk belast ben ik, zeiden ze tegen mij. Fysiek dan. Maar ik voel me eigenlijk voornamelijk erfelijk gezegend.

En wat jij ook hebt doorgegeven aan mij, zijn dingen die ik bij oma zag: de passie voor schrijven en lezen, de liefde voor het woord, het lezen van psychologische boeken, dingen van zich afschrijven om dingen en situaties helder te krijgen. Dat heeft oma via jou aan mij gegeven.

Als ik naar opa kijk, dan zie ik ook waar bepaalde eigenschappen vandaan komen, dingen die hij aan jou en sommige aan mij meegaf, zoals het altijd maar doorgaan, niet zeuren, opstaan! Zijn kracht, zijn stoere houding, zijn energie, enorme rechtvaardigheidsgevoel, het propere, nuttig willen zijn.

Dank je wel, pap, dat je mijn vader bent en dank je wel dat er iets is gebeurd waardoor we die trots, eigenwijzigheid in elkaar herkennen en zo kunnen zien wat daarachter schuil gaat. Dingen vallen voor mij op zijn plek door de dingen die ik in jou herken.

Zoals Daisy, die ook op je lijkt al zei: ‘Je bent net pap.’

Liefs, je dochter

Comments 2

  1. Laila
    12 juli 2011

    snif snif….dit emotioneerde mij enorm!! Prachtig geschreven!! De liefde van een dochter voor haar pap…. wauw!

  2. 2 augustus 2011

    WoW! En wat een herkenning…

Write a comment