Uitvliegen

Deze blog is een vervolg op ‘Grensoverschrijdend

Mijn dochter, mijn vriend, mijn familie en vrienden zijn heel belangrijk voor mij. Dat was ook te merken aan de Whatappjes en telefoontjes die ik kreeg om ons een hart onder de riem te steken: ‘wij zijn er voor Lisa, geniet maar lekker!’ Lisa en ik hebben tot het moment van opstijgen nog zitten bellen en Whatsappen en toen was het moment van loslaten en het moment waarop ik besefte dat ik beter even wat zakdoekjes mee had kunnen nemen. Het geluid van de bulderende motoren van het vliegtuig, de ingehouden kracht die met een bloedgang loskomt, geeft me altijd al een soort licht emotioneel gevoel. Vraag me niet waarom, het is nu eenmaal zo. In dit geval was het nog veel erger. Een traantje biggelde over mijn wang en toen was het ‘klaar’. Ik gaf me over en de spanning vloeide langzaam uit mijn lichaam.

Op Curaçao maakten we een tussenlanding van ongeveer een uur. ‘Hup: telefoon aan en de berichtjes stroomden binnen’. Ik ben een echt junkie al het gaat om elektronica en digitale snufjes. Zo ook mijn familie. Mijn dochter en mijn vader en zijn vrouw (Loes) hadden de vlucht via flightradar.com gevolgd (niet de hele tijd natuurlijk). Een echte aanrader! Je ziet een kaart met daarop de actuele vluchten en als je wilt, kun je ook historische vluchten bekijken. Het lijkt net een zwerm muggen die boven de wereld vliegt. Heel fascinerend, vind ik zelf.

Na ongeveer een uur mochten we het vliegtuig weer in en vlogen we naar Bonaire. Het is raar om te zien op de kaart, dat het in Nederland donker wordt omdat het avond is, terwijl wij een tijdzone doorvliegen waardoor we in de middag aankomen. Als we aankomen is het in Nederland 00.30 uur en bij ons 18.30 uur. Ons haastige ritme moet zich nog vermengen, of beter nog: moet nog oplossen in het trage, relaxte ritme van Bonaire. De medewerkster van het autoverhuurbedrijf  nam rustig te tijd en liet zich niet opfokken door twee belabberd uitziende Hollanders. De winterjas die over mijn arm hing symboliseerde het contrast die zich binnen één dag ontvouwde. ’s Morgens moesten de we autoruiten nog krabben, twaalf uur later droop een soortgelijke vloeistof over ons gezicht in de vorm van zweet.

Lees verder in ‘Bonaire’

Write a comment