Tussen wal en schip

Eerste werkdag na de vakantie. Lekker uitgerust zul je denken, maar echt, ik ken naast mezelf een hoop mensen die echt niet 100% uitgerust zijn ook al hebben ze een leuke, ontspannende vakantie gehad. Je moet vooral van jezelf veel leuke dingen doen in je vakantie, vooral de laatste week, want ja, dan gaan ze tellen die kostbare, vrije dagen.

Niets meer hangen en lummelen in je bed (het gaan douchen uitstellen totdat het eigenlijk niet meer hoeft) met een heel arsenaal aan ontbijtattributen, tv-tje aan, laptop binnen handbereik als je puberdochter deze tenminste niet tot haar grote vriend voor die dag benoemd heeft. Nee, volplannen die week! Etentjes, lunches, high-tea, terrasjes, bijkletsen, winkelen in Duitsland met zuster- en zwagerlief, BBQ bij mij thuis organiseren (ach ja, kleine moeite toch?), je ouders die een nieuwe boot hebben gekocht en deze vanuit Rotterdam naar Zutphen gaan varen en jezelf hiervoor samen met je dochter uitnodigen, want ‘ja!’ leuk! Je hebt immers vakantie en je wilt leuke dingen doen. Dat het best vermoeiend is om samen met je stiefmoeder op een meisje van 5 te passen op de boot terwijl de regen met bakken uit de lucht komt vallen, vergeet je voor het gemak maar even. Dat je niet kan slapen ‘s nachts omdat vaderlief 8 muggen met harde klap vermoord kom je ook wel weer overheen, toch? ‘Klabam! Pats!’ En dat met vlakke hand! zijn niet echt slaapbevorderende geluiden. Maar ach… Slapen op een luchtbed waar je je niet op durft te bewegen want dan wordt iedereen wakker van het gepiep terwijl je midden in de nacht al heel nodig naar de WC moest. Ophouden dan maar. En ach dan heb je nog wat te doen, want slapen doe je toch niet meer door die kou. Als je dan wakker wordt met een knoeperd van een oog doordat je vergeten bent dat hooikoorts ook geldt op een boot, maakt het feest niet echt leuker. Maar dat mocht de pret niet drukken, we hebben het heel gezellig gehad en ik heb toch zeker 1 heel tijdschrift uitgelezen! Ontzettend gelachen, dat wel, oefenen met sluizen in de zeikende regen. Maar ach ik zal niet zeuren, ik ben een mens die dan in de regen grapjes staat te maken en de lol er wel van in kan zien. Gezellig toch? Laatste dag werden we dan wel verrast door een heerlijk zonnetje.

De slagroom op de taart was een blunder die alleen door mij uitgevoerd kan worden. Aangekomen in de haven sprong ik op de kade om te boot aan de achterkant vast te leggen, alleen… Ik stond daar met een touw en de achterkant van de boot was los, ik had het touw niet goed vastgemaakt. Ik probeerde heel inventief de boot vast te grijpen aan dat ding waar het touw aan vast HOORT te zitten. (Dat noemen ze een kikker heb ik me laten vertellen.) Kwaaaaak, daar ging ik dan, in plaats van dat ik de boot naar de kant trok duwde ik ‘m van me af en zo stond ik (dat was lang geleden en toen deed het nog geen pijn) in de spagaat. Ok, dan… niet helemaal. Ik kon niet meer terug en het leek mij de beste oplossing om naar de boot te springen. Ik was vroeger fan van Miami Vice, dat snap je. Met een harde klap, harder dan de klap waarmee mijn vader de muggen uitroeide, klapte ik met mijn scheenbeen (en de rest maar dat deed minder pijn) tegen de boot. Mijn vader dacht dat ie iets geraakt had. Nee, zijn dochter had zijn boot geraakt. Ik schijn met grote ogen heel geschrokken zonder woorden om hulp te hebben geseind want mijn vader kon me net optrekken en de boot ook nog rechtleggen voordat ik in de plomp lag met een heel leger aan familie in mijn kielzog. IK WIST HET! Ik zorg altijd nog even gezellig voor een Joep Meloen actie. Niemand die vroeg of ik me pijn had gedaan, het enige wat nog belangrijk was: heeft iemand dit opgenomen? Foto’s gemaakt? Ik kan u vertellen: nee, dit moment was niet vastgelegd op film of foto maar wel verspreid als de lach van de dag en waarschijnlijk ook voor de rest van de maand. Zou je zeggen…

Wil het feit alleen dat bovengenoemde ‘sukkel’ de volgende dag met een familielid van diezelfde familie, nicht Petra en dochter ging wandelen op de Eefdese hei. Ik moest echt ontzettend nodig plassen en wilde mij hiervoor zover mogelijk afzonderen en dan bedoel ik: ver. Ik bedwong boomstammen, struiken, plasjes water en blubber en wilde net mijn laatste hindernis nemen toen een tak mij niet meer hield en ik recht voorover viel in de blubber. Het maakte zo’n herrie dat de hond die ons vergezelde polshoogte kwam nemen en ik dochterlief tussen het schateren door hoorde zeggen: ‘Ik wist dat mijn moeder ging vallen!’

‘s avonds op de bootwarmingparty mezelf uit laten lachen, daarna heel laat op de avond mijn jas nog in de wasmachine, want die zat onder de blubber en ondefinieerbare groene natuurvlekken, niet kunnen slapen door teveel adrenaline, omschakelen van vakantie- naar werkritme, niet lekker kunnen liggen, draaien…

Mag ik dan tenminste een beetje moe zijn op de eerste werkdag na mijn vakantie???

Comment 1

  1. Laila
    4 maart 2011

    Heerlijk, heerlijk heerlijkkkk, nog steeds had ik er graag bij willen zijn!! Maar jou talent om dit zo op te schrijven doet ook eigenlijk al genoeg. Ik visualiseer graag ;-))

Write a comment