Peddelen in het mangrovebos

Deze blog is een vervolg op ‘Grensoverschrijdend‘, ‘Uitvliegen‘, ‘Bonaire‘ en ‘Er was eens een barracuda‘.

Wij vinden Bonaire indrukwekkend om de natuur en de cultuur die zo verschilt van die van ons. Ondanks de vele Nederlandse invloeden zie je hier weinig terug van regeltjes, orde en Hollandse nuchterheid. Wat ons overigens wel opviel, is dat mensen hier toch heel stipt zijn. De belastingambtenaren bijvoorbeeld, waren allemaal keurig op tijd. Te vroeg zelfs.

Zo verschenen we dan ook netjes op tijd bij het Mangrove Activity Center voor een kayaktocht door het mangrovebos. Mocht je ooit op Bonaire zijn, dan raden we je zeker aan deze tocht te maken!
Na een inleiding, stappen we in onze tweepersoons kajak en peddelen we achter onze gids, Ineke de Boer en nog drie andere stellen aan. Het water tussen de mangrovebomen, herbergt een kraamkamer voor de onderwaterbewoners van Bonaire. We zien upside-downkwallen, barracuda’s, tropische vissen die ons doen denken aan de film ‘Finding Nemo’ en krabben. Er schijnen ook schildpadden te zwemmen, maar die hebben we niet gezien. De zon brandt op mijn huid en ik voel me een sparerib die zachtjes gegrild wordt. Niet alleen redt Aaron mij van kakkerlakken, maar ook van een dreigende zonverbranding. Hij geeft me zijn shirt met korte mouwen aan, zodat mijn schouders bedekt zijn en ik mijn eigen topje op mijn benen kan leggen. Zonder dit zou ik echt een probleem hebben gehad. Tip: kleed je goed aan tegen de zon! Ja, dat klinkt raar hè?

We varen door nauwe ‘straatjes’ waar we moeten liggen in de kajak, met de peddels naast ons neergelegd. Grote, stugge takken hangen boven ons als satéprikkers om ons te spiesen. We gebruiken onze handen om onszelf te beschermen en de kajak voor te bewegen. De tocht duurt ongeveer een uur, maar de indrukken die we hebben opgedaan, blijven nog wel een tijdje langer hangen.

De rest van de dag rijden we wat rond, doen we boodschapjes en besluiten we te luieren bij het zwembad. Ik kan ongeveer een uurtje niets doen, of een beetje lezen maar dan begint het toch echt te kriebelen. Ik raak verveeld. Aaron ziet dit en stelt voor om te gaan pingpongen. We hebben de grootste lol, maar staken het sportieve half uurtje door de hitte. Dat we na een paar jaar nog steeds gespreksstof hebben, verbaast ons als we aan de rand van het zwembad diepgaande gesprekken voeren. Uiteraard whatsappen we ‘een rondje Nederland’ en ben ik blij dat internet de afstand tussen mij en Lisa overbrugt. Ik kan, ondanks dat ik opgegroeid ben met computers en dagelijks werk in de online wereld, me er nog steeds over blijven verwonderen hoe internet kan blijven verbinden. Ik maak een foto en binnen een paar seconden weet Lisa hoe het eruit ziet waar ik zit. Zij stuurt een foto terug en ik heb een indruk van waar zij mee bezig is. Mijn vader en Loes sturen ons foto’s van een kil en regenachtig Nederland terwijl mijn benen in het water bungelen om af te koelen.

Héérlijk vakantie!

Deze diashow vereist JavaScript.

Write a comment