vrouw met cappucion aan zee

Opoffering

Julia zakte door haar knieën en slaakte een gesmoorde gil toen de lauwe druppels water op haar geschaafde rug vielen. Ze voelde het water langs haar mond en gescheurde lip stromen. Het werd zwart voor haar ogen, ze voelde een golf van misselijkheid door haar lichaam trekken. Haar oren suisden, langzaam werd ze steeds duizeliger en ze voelde zich verder wegzakken. Het zweet zocht een weg naar buiten door haar poriën zodat het weggespoeld kon worden via het doucheputje. Ze hoopte dat deze fysieke reactie door zou zetten en dat ze flauw zou vallen zodat ze die verschrikkelijke pijn niet meer hoefde te voelen. Ze moest dit doen, haar wonden moesten schoongespoeld worden anders zou ze nooit van die helse, stekende pijn afkomen. Bloed droop van haar lange, donkere krullen die om haar bleke gezicht hingen.

Een half uur eerder hoorde ze dat de sleutel in het slot van de voordeur werd gestoken. Ze wist dat de man die haar leven tot een hel maakte, binnen een paar minuten in haar slaapkamer zou staan. Zijn vieze, gore, verachtelijke grijns waarvan ze wenste dat ze deze van zijn gezicht kon schoppen, deed haar huiveren. Vlagen van misselijkheid beukten als woeste golven door haar lichaam. Hij kwam niet om haar te verkrachten, nog niet. ‘Geduld meisje, zei hij als hij haar bloedend en verdoofd achterliet. Ze probeerde met alles wat ze in zich had een manier te vinden om dit te doorstaan. Als ze niet mee zou werken, zou hij haar zus Sarah en haar twee nichtjes met liefde martelen zwoor hij, het was een ontembare drang verklaarde hij, terwijl zijn donkere ogen een waarschuwend signaal uitzonden. Ze mocht blij en dankbaar zijn dat hij bereid was alleen Julia te pakken. Ze haalde de gezichtjes van haar nichtjes waar ze zo van hield voor haar geest. Hun onschuldige, vrolijke, open gezichtjes zorgden ervoor dat Julia een kracht voelde opkomen die zo sterk was dat ze voor haar gevoel haar lichaam kon ontstijgen en deze hel kon doorstaan. Meestal probeerde ze te tellen om zich af te leiden van de pijn en de vernedering. Soms neuriede ze een liedje om de pijn te overstemmen, maar altijd voelde ze haar brandende tranen over haar wangen glijden.

Dit keer was niet anders.

‘Je bent zo’n gigantisch kutwijf, arrogante bitch die je bent! Je bent een mannenhaatster weet je dat? Die minachtende blik van je waarmee je me veracht, ik zie het wel. Ik zie het altijd, die donkere vuurspuwende ogen van je! Ik háát jouw soort vrouwen! Altijd maar laten zien dat ze beter zijn, slimmer. Die teringwijven moeten weer doen waarvoor ze gemaakt zijn: thuis zijn, zorgen, kinderen baren en hun man aanbidden. Neem een voorbeeld aan je zus Julia! Die haalt het niet in haar botte kop om carrière te maken, om met vriendinnen weg te gaan. En jij? Jij zit met je sexy reet in je kantoortje. Verdient godverdomme meer dan ik. Klotewijf. En dan samen met die vriendinnetjes van je in de kroeg over mannen lopen zeiken. Je weet niet wat je met mij doet, wat een woede je in mij naar boven haalt! Je moest eens weten, ik veracht je, ik haat je, mijn bloed kookt en ik heb zin om je in je gezicht te stompen om dat mooie gezichtje van je te verminken. Dat zal je leren!’
Met een dreun kwam zijn vuist tegen haar mond aan. Ze voelde haar lip scheuren, een felle, intense pijn die haar hele lichaam deed huiveren. In een reflex trok ze haar arm uit zijn greep en tastte naar haar lippen. Ze voelde aan het opengereten gedeelte en voelde de verdikking rondom.

Een nieuwe steek van pijn trof haar toen hij met zijn knie op haar arm ging zitten om haar in bedwang te houden. Haar spieren verkrampten zich, haar lichaam kromp ineen en ze kon wel gillen van de pijn. Maar ze deed het niet. In plaats daarvan bad ze om alstublieft deze nachtmerrie voorbij te laten gaan. “Alstublieft, laat dit over gaan, ik kan niet meer, ik kan niet meer, ik kan niet meer..’ Ze snikte en voelde de tranen door haar dichtgeknepen ogen wringen.

Zijn andere knie trof haar als een bliksemschicht tussen haar benen. Het werd zwart voor haar ogen, ze proefde het bloed van haar lip, terwijl ze probeerde te slikken. Een metaalachtige smaak beroerde haar tong. Ze besefte dat ze haar kaken op elkaar klemde en hoorde haar tanden en kiezen knarsen. Ze voelde de adrenaline door haar lijf gieren, maar kon niets doen, zijn lichaam was te sterk. Ze kon het alleen maar doorstaan, afwachten, wetende dat het over zou gaan. Nog even volhouden en dan langzaam terugkomen uit de pijn en de vernedering.

Woede maakte plaats voor zachte, liefkozende woordjes doordrenkt van cynisme. ‘Zo, meisje, heb je je plek weer teruggevonden? Onder de man, niet boven de man. Omdat je zo lief bent geweest en niet hebt tegengestribbeld dit keer, heb ik een verrassing voor je.’ Zijn ogen glansden en drongen haar ziel binnen. Hij hield zijn gezicht bij de hare en ze rook zijn overheersende, scherpe adem. Ze voelde zijn handen over de knoopjes van haar nachthemd gaan en haar adem stokte in haar keel. Langzaam trok hij aan de mouwen en gooide haar nachthemd op de grond. Haar hemdje was het enige dat haar nog beschermde tegen zijn wellustige blik die straks over haar naakte lichaam zou gaan. Wat ze niet verwachtte, was dat hij haar op haar buik draaide en haar hemdje omhoogschoof zodat hij alleen haar blote rug zag. Hij ging rechtop zitten om iets uit zijn broekzak te halen. Ze kon niet zien wat. Dat antwoord kwam als het geluid van een duim die over een aansteker schoof. Voordat ze na kon denken, voelde ze de brandende pijn over haar rug en ze rook de stank van haren die verschroeiden. Hij liet de vlam van de aansteker langzaam over de bovenkant van haar rug glijden, langzaam naar beneden langs haar ruggengraat. De pijn was zo intens dat deze bezit nam van haar hele lichaam. Kleine beetjes lucht ontsnapten snel en ritmisch uit haar keel. Ze kon niet meer normaal ademen, niet meer denken. Ze voelde hoe de duizelingen opkwamen, het zwart werd voor haar ogen en zijn gelach steeds verder en verder klonk. Het leek alsof haar geest haar lichaam oversteeg en als een stille getuige waarnam wat er gebeurde. Probeerde haar te troosten maar wist dat dit onmogelijk was.

Het volgende moment voelde ze haar lichaam op de grond klappen, een immense pijnscheut schoot door haar zij en rug. Ze werd aan haar armen over de grond gesleurd en voelde de drempel van de buitendeur onder haar rug. Ze draaide zich zover als ze kon op haar zij zodat haar wonden de grond niet raakten. Ze voelde het zachte gras langs haar zij kriebelen totdat ze de hoek van haar tuin bereikte. Voor ze haar ogen open kon doen om te zien welke volgende klap ze moest incasseren, trof zijn voet haar met geweld in haar buik. Ze draaide zich om en een golf van overgeefsel stuwde via haar slokdarm naar boven. Het brandde in haar keel voordat het krachtig een weg naar buiten zocht. Ze tastte met een hand naar haar buik en met de ander leunde ze op de grond. De allesoverheersende penetrante lucht van haar braaksel waarmee inmiddels ook haar lange, donkere krullen doordrenkt waren, drong haar neus binnen. Ze liet zich op haar zij vallen en ze wist dat het over was. Ze hoorde zijn voetstappen langzaam wegsterven. Een diepe zucht verliet haar longen. Een traan rolde over haar wangen en langzaam keerde ze terug uit haar nachtmerrie.

© Wendy Borst – 2008

Comments 4

  1. 18 maart 2012

    Naar stukje… Goed geschreven. Ik was blij dat ie wegging.

    Alleen is het zo dat wanneer je mishandeld wordt, na een minuut of wat je lichaam adrenaline aanmaakt (veroorzaakt door de angst de pijn) en alles onderdrukt, je raakt als het ware in een trance en voelt de pijn minder, niet zo scherp. Zei de zuster als ervaringsdeskundige 😉 (Sorry als ik me ergens mee bemoei.)

    Verder vind ik het jammer dat de vrouw in kwestie de man niet gewoon opwacht en vermoordt. Ik houd meer van vrouwen met ballen eigenlijk.

    1. 21 maart 2012

      Hey Kliefje!

      Allereerst: dank je wel voor je uitgebreide reactie! Dat waardeer ik. Feedback is heel fijn, maar je krijgt het niet zo vaak (tenminste niet d.m.v. het reactieformulier onderaan de blogs.) En vooral de feedback van mensen die mij niet persoonlijk kennen, vind ik erg waardevol.

      Fijn juist dat je je ermee bemoeit! Kan ik weer wat mee voor een volgende blog. Overigens… toont ze haar ballen in het vervolg, alleen heb ik deze nog niet af. 😉 De reden waarom ze hem niet opwacht en vermoord is ook dat ze in dubio is; wat is het effect op haar zus en nichtjes?

      Besteed jij veel tijd aan het schrijven van je blogs, of rammel je ze er zo uit?

  2. 21 maart 2012

    Oh, gelukkig! Ik vind feedback zelf altijd wel prettig. 20x ‘oh wat goed’ is uiteraard lekker voor het ego, maar weinig opbouwend 😉

    Ik rammel ze er zo uit. denk niet teveel erover na. Meestal schrijf ik ’s avonds een stukje, dan lees ik het bij het opstaan nog even door, verander soms een zinnetje, een woord en dan publiceer ik.

    Al op een paar dagen na 4 jaar lang elke dag, het laatste jaar 5x per week. Op zondag schrijft vriend Evert die ik door bloggen nu ook al jaren irl ken.

    Ik zit nog maar net op WP, heb het hele zaakje verhuisd vanuit Blogger. WP had meer opties, betere beveiliging en ik wilde mijn eigen domeinnaam.

    Leuk je ‘ontmoet’ te hebben, je schrijft goed en boeien. Ik blijf je volgen 🙂

    Ben benieuwd naar het stuk waar ze hem te grazen neemt, die lul 😉

    1. 22 maart 2012

      Ik ben het helemaal met je eens! Het is leuk om te horen dat het goed is, maar het is beter voor je schrijfontwikkeling om kritische noten te ontvangen. Dingen die mensen opvallen die kritisch lezen, dus niet alleen het ´plaatje´.

      Ik heb net als jij, dat ik mijn blogs er zo uit rammel, omdat het voor mij een ´tussendoortje´ is, om bezig te blijven met schrijven en het voelt als praten, het gaat als vanzelfsprekend. Ik hecht ook minder waarde aan ´superkwaliteit´ omdat het een stuk vluchtiger is dan bijvoorbeeld een boek of een artikel. Natuurlijk wil ik wel dat het foutloos is en klopt, maar ik lees ook vaak blogs terug die ik nu heel anders zou hebben geschreven.

      Elke dag? Wauw! Wat knap! 5x per week is ook enorm veel, maar ik snap ook dat het dan steeds makkelijker gaat en dat het een onderdeel van je dag is geworden.

      Ik ben ook erg tevreden over WP!

      Geldt voor mij ook: leuk je ontmoet te hebben en ik ga je terugvolgen. Dank je wel voor het compliment. Ook daarvan kan ik zeggen: geldt voor mij ook; je schrijft goed en boeiend, leuk en inspirerend om te lezen. Zo, genoeg complimenten voor vandaag!

      PS: op zich wel lekker om anoniem te schrijven…

Write a comment