Aaron en Wendy skilift

Klapperknieën

Mocht je vanavond een wandelingetje maken door de wijk de Maten in Apeldoorn en je hoort vanuit een huis met witte gordijnen een raar soort geklapper, weet dan dat je mijn huis gevonden hebt.

Ik heb namelijk momenteel last van klapperknieën, maar ook van spieren die ik voor het eerst sinds mijn geboorte waarneem. Die klapperknieën kreeg ik vandaag cadeau bij mijn derde les borstelbaanskiën. En je hoeft heus niet zo te lachen, skiën op een borstelbaan is een heel serieuze en inspannende bezigheid!

De borstelbaan is kletsnat, ik dacht dat dat kwam omdat je dan beter gleed, nu weet ik beter. Ik heb wat zweet van lichamen af zien gutsen! Gelukkig is me dat bespaard gebleven, mijn poriën doen meestal waar ze zelf zin in hebben en dat is in elk geval niet mijn lichaamsvocht afdrijven.

De eerste les ging eigenlijk best goed en soepel. Nou ja, soepel ging al gauw over in stram en dan heb ik het vooral over mijn bovenbenen die volledig hun eigen weg wilden gaan (van de baan af) en dit duidelijk maakten door heel hevig te gaan bibberen. Ik moest vooral in de grote spiegel voor me kijken, dan kon ik zien wat ik aan het doen was. Heel vrouweigen dacht ik niet als eerste ‘Hoe ski ik?’ Nee, mijn eerste gedachte was: ‘Jee, in deze broek zijn mijn heupen heel breed en mijn billen heel bol.’ Ja ja, ook heel vrouweigen: dit was meteen een mooie aanleiding om een nieuwe te kopen.

De tweede les was een ramp! Je gaat drie keer tien minuten de baan op en dat lijkt heel kort. Geloof me, tijdens de tweede les kropen de minuten voorbij alsof de wijzers van de klok vastgeplakt zaten met kauwgom en zich langzaam loswurmden om door te gaan. Het was bijna niet vol te houden! Mijn wilskracht overstijgt gelukkig mijn fysieke kracht en mijn bovengemiddelde gevoel voor trots doet daar nog een schepje bovenop. ‘No way dat ik dus opgeef!’ Al moet ik mijn tong eraf bijten.

Maar… ik zeg het eerlijk: het was afzien! Ik had het gevoel dat ik echt alles verkeerd deed en als een losgebroken kip over de baan heen slingerde. Ik moest eerst mijn eigen techniek, voor zover je van techniek kunt spreken, afleren. Mijn eigen techniek was een mengeling van zwiepen met je heupen en hier en daar wat remmen. Ik had het gevoel alsof ik voor het eerst auto ging rijden en nog moest leren schakelen, dat ging ook niet meteen automatisch.

En vandaag dus de derde les. Ik heb er voor het eerst echt van genoten! Ik vond het echt leuk en ik kreeg eindelijk het gevoel dat ik de slag te pakken krijg! Complimenten ook voor de skileraar, die deed het hartstikke goed en leuk en hij had erg veel geduld. Da’s bij mij wel handig.

 

Comment 1

  1. 7 maart 2012

    Goed gedaan! En o ja, daarom heb ik dus een zwarte ski broek, want zwart kleedt slank af, toch? (of werkt dat niet op een witte piste, is dan een witte camouflage kleur misschien toch beter…hm…)

Write a comment