Rust in je hoofd

Inbouwstation in een doos

Wie mijn blog ‘Wat er met me gebeurde toen ik een baby’tje in mijn armen hield’ heeft gelezen zal niet verbaasd zijn dat ik een tijd geleden de huisarts heb gebeld omdat ik de trotse eigenaar wilde worden van de Mirena; een hormoonhoudend spiraaltje.

Ik begreep niet helemaal waarom ik zelf de Mirena op moest halen bij de apotheek, maar toen ik het ding aangereikt kreeg begreep ik waarom: huisartsen zouden contracten moeten afsluiten bij grote vervoersmaatschappijen en dat kan niet, want huisartsen hebben geld tekort. Je verwacht een ieniemienie doosje met daarin een schattig Mirenaatje, zo klein dat je bijna gaat denken dat de apotheker je zojuist een aanzoek heeft gedaan. Maar dat was niet het geval, ik kreeg juist de indruk dat de apotheker van me af wilde en mij de ruimte in wilde schieten.

‘Huh? Wat is dit?’ stamelde ik toen ik een langwerpige doos van bijna een meter op de balie zag liggen. ‘Dit is de Mirena!’ De apotheker probeerde tactisch te lachen maar het maakte weinig indruk op me, ik was volledig in de ban van het gevaarte wat in die grote doos moest zitten. En niet te denken aan de gedachte dat dat dan weer in uhm ja… de spreekwoordelijke doos moet. ‘Zal ik het even in een tasje doen?’ De apotheker haalde me met deze woorden uit mijn trance. ‘Als het past, graag. Ik zie mezelf niet vrolijk over straat huppelen met dit ding.’

In de auto, zeker wetend dat niemand het zag, maakte ik met trillende vingers de doos open. Mijn hart moet zeker even gewacht hebben toen hij weer verder ging kloppen, want ik was nog verbaasder dan in de apotheek. Het was mij duidelijk: het was de bedoeling dat er een ruimtestation bij mij ingebouwd zou worden door middel van een afschietsysteem. Ik propte het ruimtestation met lanceersysteem weer gauw in de doos en ging onthutst op weg naar huis.

’s Avonds haalde degene die ervoor zou zorgen dat astronauten in wording regelmatig naar mijn ruimtestation geschoten zouden worden, mij op voor een ontspannend avondje in de bios. Eenmaal op de snelweg vroeg hij wat dat voor doos was en hij wees op ‘het ding’ dat bij mijn voeten lag. Ik haalde het lanceersysteem uit de doos en ik denk met name door mijn beteuterde gezicht, deed hij erg zijn best om niet in lachen uit te barsten. Of ik wel zeker wist dat ik dit wilde doen. Het hoefde van hem niet. Het vooruitzicht om niet meer ongesteld te worden, minder last te hebben van PMS en ook nog zeker te zijn dat er niet echt een astronautje gaat groeien in mijn buik, was genoeg om toch door te zetten.

Mijn tante Laila die geboren is met een overschot aan ‘lieve, verzorgende, er altijd voor iemand zijn en vreselijk attent zijn stofjes’, wilde mij begeleiden naar de dokter bij het inbouwen van het ruimtestation. Zij wist dat ik ben geboren met een vorm van preutsheid in dit soort opzichten en wist dus ook wat een kwelling dit al voor me zou zijn als het een lief, schattig, kleine dingetje was. Laat staan iets wat de huisarts met twee handen moest vasthouden.

Laila bleef achter in de wachtkamer en stelde me nog gerust met het feit dat het bij haar zo gepiept was.

Ik vraag de mannen om dit stukje even te ‘skippen’. Kijk de andere kant op, kijk of er voetbal is op tv, bel een vriend, haal een biertje uit de koelkast, maar waag het niet dit te lezen.

In een zeer ongemakkelijke houding die normaal voorbehouden is aan degene waarvoor je dit op geheel vrijwillige basis doet, hoor je je (vrouwelijke, anders was het no-go) arts zeggen dat ze het speculum even voor zal verwarmen. ‘Geweldig, nou wat een opluchting!’ (Hey man, zit je nou toch stiekem te lezen??) Ze vertelt dat ze even ‘proef gaat draaien’ met een soort verlengde nijptang en mijn baarmoedermond gaat aanhaken. Daar valt mijn andere mond toch echt van open, maar goed. Even doorbijten dan maar. Een scherpe, gigantische pijn verspreidt zich door mijn buik als ze met een ijzeren satéprikker in mijn baarmoeder zit te prikken.

‘Zit je stoer te doen’ vraagt mijn huisarts als ze hoort dat ik even niets meer zeg. En dat valt op, want ik zeg altijd wat.

‘Ja, beetje’, piep ik.

‘Nu ga ik ‘m echt inbrengen’, vertelt de huisarts. ‘Dat voelt ongeveer hetzelfde’. Nu hangt niet alleen mijn mond open, maar nu zullen mijn ogen ook minimaal de helft groter lijken. Ze probeert mijn baarmoeder opnieuw aan te haken en daar gaat het mis, niet één keer maar wel drie keer omdat het begint te bloeden en er dus geen grip meer is. Ik lig inmiddels te tellen, aan andere dingen te denken, mezelf te dwingen om niet flauw te vallen en het lukt. Na opnieuw een felle pijn, schiet ze het monster erin.

Een half uur later sta ik buiten. Laila houdt me vast omdat ik een beetje ‘pips’ schijn te zien. ‘Gaat het, meis?’, vraagt ze ongerust. ‘Ja, nou… gaat zo wel over’, mompel ik.

We rijden even en Laila ziet me steeds witter worden en steeds meer wegzakken. Ik verga van de pijn. Ik vraag me af of ze niet mijn baarmoeder eruit gerukt heeft in plaats van aangehaakt. Als ze de auto aan de kant zet, ik me nog even druk probeer te maken over het verkeer, het portier open doe, duwt Laila me net op tijd terug in de auto voordat ik hartstikke flauw val. Alles wordt wit, mijn oren beginnen te suizen en het lijkt eeuwen te duren voordat ik het geruststellende hoofd van Laila boven me zie hangen. ‘Wen! Ben je er weer?’ ‘Ja’, kan ik weer uitbrengen.

Ik moet zeggen: de Mirena doet zijn werk goed. Ik zal hem van harte aanbevelen. Ik wil jullie nog even geruststellen: bij de meeste vrouwen gaat het snel en pijnloos.

Comments 4

  1. 27 mei 2012

    Wendy , wat super leuk geschreven ik heb echt helemaal dubbel gelegen!
    succes en blijf vooral deze schrijf styl houden.

    Groeten

    1. 27 mei 2012

      Dank je wel Dion, flirtcoaching! Wat leuk om te horen! 😉 En blijf jij vooral in deze stijl reageren!! 😉

  2. Kim
    12 oktober 2014

    Hoi Wendy, ik heb me slap gelachen om je verhaal! Ik heb ook een Mirena en je had het niet beter kunnen verwoorden 🙂
    Groetjes Kim

    1. 12 oktober 2014

      Grappig dat het zo herkenbaar is! En zeker ook dat je je slap gelachen hebt, haha. Groetjes!

Write a comment