Kraan kapot

Ik ben geen loodgieter

Dat ik als vrouw helemaal blij word van computers en andere technische snufjes en in mijn pubertijd brommertjes repareerde, wil niet zeggen dat ik uitgerust ben met loodgieterskwaliteiten.

Ik ben een loodgieterkneus én een dramaqueen. Dat is allemaal in één dag gebleken. Vandaag, welteverstaan.

06:50 uur

‘Schrwat, duhkwaan wilniemuropen.’

‘Wat zeg je?’

Ik wapper met mijn handen om aan te geven dat ik het zo wel uitleg. Ik spuug de tandpasta uit, ren naar beneden en spoel mijn mond met water dat uit een werkende kraan komt. De koude kraan in de badkamer heeft namelijk zonder aankondiging besloten aan werkweigering te doen.

Ondertussen heeft Aaron ontdekt wat ik met volle mond probeerde te zeggen. Hij staat in de badkamer voorover gebukt in de richting van de weigerkraan. Voordat hij ook maar iets kan doen, heb ik het draaiding van de kraan er al af geschroefd. ‘Ah! Een kapot ringetje!’ zeg ik triomfantelijk, alsof ik er echt reuze veel verstand van heb. ‘Ik haal vanavond wel even een nieuwe bij de Gamma.’

Maar ja… ik heb het geduld van een doperwt. Uit die kraan moest en zou water komen, met of zonder ringetje. Dat ik dat deed met een klodder tandpasta op mijn wang door het haastige spoelen, doet er eigenlijk niet toe. Het leek me verstandig een vergelijkend warenonderzoek te doen. Ik schroefde daarom het draaiding van de warme kraan eraf en ontdekte dat het ringetje helemaal niet kapot is: er hoort een inkeping in te zitten.

Daar gaat mijn theorie!
En dan gebeurt er iets naars met mij… het moet en zal opgelost worden en wel nu!

Tussen neus en lippen door, geef ik Aaron een kus, want hij vertrekt naar zijn werk. Ik vind 07:00 uur best een mooie tijd voor een loodgietersklus. Met een nijptang wurm ik wat en er komt water uit de kraan. En dat niet alleen!

Ik schrik me helemaal kapot als het hele huis begint te brommen en te piepen. Keihard! Ik denk niet alleen aan mijn buurvrouw die vakantie heeft en lekker uit wilde slapen. Ik denk ook aan doemscenario’s: lekkage, water dat zich langzaam maar zeker ophoopt achter de muur, leidingen die kapot springen… Voor duizenden euro’s schade. Muur eruit. Wij die tijdelijk bij de ouders van Aaron inwonen, verzekeringsmaatschappij die niet uitkeert. Met iets meer geweld dan net, hanteer ik de nijptang. Ik slaak een zucht van verlichting als het huis ophoudt met brommen en piepen.

De buurvrouw slaakt ook een zucht van verlichting, denk ik.

Maar eigenwijs als ik ben… (meestal niet hoor, alleen vandaag) probeer ik toch nog even wat dingen uit. Waarschijnlijke waren dat niet de meest briljante uitprobeerselen want het huis begint weer net zo hard te brommen en te piepen. Gelukkig duurt het maar even. Ik besluit er mee op te houden en er een vakman bij te halen.

Eerst even plassen en… doortrekken. Ik schrik me weer rot, want ook de wc zorgt er nu voor dat het huis bromt en piept! Het gaat zo hard, dat ik ervan in de stress schiet. Het houdt niet op dit keer en ik ren naar beneden. Ik trek de klep van de kruipruimte eraf en spring met blote voeten in de kruipruimte. Ik kijk om me heen en ben blij dat ik niet bang voor spinnen en ander ongedierte ben. De herrie galmt door het huis en mijn hoofd. Het stressniveau stijgt nog meer als blijkt dat ik de hoofdwaterkraan niet dicht krijg. Ik klauter uit de kruipruimte en ren naar de keuken voor een handdoek voor meer grip.

De kraan is uit. Ik bel de echte vakman.

Godzijdank moest ik werken zodat ik voldoende afleiding had me niet te verliezen in rampscenario’s.

Een paar uur later staat mijn reddende loodgietersengel voor de deur. Dat hij denkt dat mijn ogen iets lager zitten dan in werkelijkheid, vergeef ik hem direct. Deze man weet wat hij doet! Hij laat zich niet afleiden door mijn neurotische geratel over lekkages en ontploffende waterleidingen.

‘Heb ik nu lekkage?’ vraag ik terwijl ik kijk naar de man die rustig en beheerst aan de kraan peutert.

‘Lekkage? Welnee! Het is gewoon een versleten klepje! Niets aan de hand.’

Hij haalt wat uit zijn loodgietersbus en schroeft het op de kraan.

‘Zo!’ zegt ie. ‘Klaar!’

Ik zie mezelf in de badkamerspiegel en ik zie eruit alsof ik water zie branden. Uit de kraan nog wel.

Zeven minuten.

En weg is ie.

Comment 1

  1. 25 juli 2012

    Muhutsssss!! Dat had ik je ook wel kunnen vertellen, en je waarschijnlijk een hoop centjes kunnen besparen!!
    Wij hebben namelijk een keer precies het zelfde gehad! hahaha 😉

Write a comment