koffer

Grensoverschijdend

Jaren geleden, in mijn vrijgezellentijd, maakte ik een wishlist waarop ik onder andere schreef dat ik wat van de wereld wilde zien. Een deel van Europa had haar geheimen al aan me prijsgegeven  maar landen erbuiten moesten nog door mij ontdekt worden.

Zo gezegd, zo gedaan. Dat ging alleen niet zonder slag of stoot…

Aaron en ik gaan elk jaar op zomervakantie met onze kinderen. We hebben er allebei één. Luca van zes hoort bij Aaron en Lisa van achttien (!) hoort bij mij. Daarnaast plannen we later in het jaar nog een vakantie met z’n tweetjes. Meestal een weekje, dit keer wat langer omdat we de oceaan over gaan steken.

En daar zit ‘m de tegenstrijdigheid: de weerstand die ik voel bij het oversteken van de grote oceaan en de wens om mijn geografische grenzen te verleggen. Je grenzen verleg je niet door dicht bij huis te blijven. Het idee dat ik zo lang uit de lucht ben doordat ik uren in de lucht zit, boezemt me angst in.

Dagen voordat we zouden vertrekken, voelde ik een soort stress opkomen. En ook daar zit weer een tegenstrijdigheid. Ik ben van mening dat je een kind zodanig opvoedt zodat het later zelfstandig de wijde wereld in kan trekken. Jij, als ouder, staat op een gegeven moment aan de zijlijn zodat je er bent voor als je kind je nodig heeft, maar je kind wel de ruimte geeft zelf dingen te ontdekken en ook om haar eigen fouten te maken. Zo wordt een kind weerbaar en zelfstandig. Soms is dat lastig, want je wilt het liefst je kind overal voor behoeden. Lisa is nu al achttien, woont al deels op kamers en redt zich prima. We hebben dagelijks contact en ze weet me te vinden als ze advies en/of hulp nodig heeft. Dat vind ik fijn, zo’n moeder heb ik altijd willen zijn.

Dit jaar ging ze voor het eerst zonder mij op vakantie. Samen met haar vriend ging ze naar Turkije. Dat vond ik natuurlijk spannend, maar het blije gevoel voor haar overheerste duidelijk. Een paar weken later is ze helemaal alleen over komen vliegen naar onze vakantiebestemming in Zuid-Frankrijk. Ik vond het zo stoer dat ze dat deed en was ook erg trots op haar. Dat moet toch een leuke ervaring zijn, om meteen na je achttiende verjaardag alleen te mogen vliegen?

Hoe tegenstrijdig is het dan, dat ik zelf buikpijn heb van de stress omdat ik zo’n eind ga vliegen zonder Lisa? Is dat een typische moedereigenschap? Moeite hebben met loslaten? Is dat omdat er sprake is van een soort psychologische navelstreng?

Maar ja, ik ben iemand die beweert dat je de confrontatie op moet zoeken met je angsten om ze zodoende te overwinnen. Dat is makkelijk zeggen tegen iemand anders. Dan voel je die angst niet daadwerkelijk. Nu moest ik dus mezelf wijs maken dat ik deze angst moest overwinnen. Mijn ouders en mijn familie staan klaar om er voor Lisa te zijn als het nodig is en mijn telefoon zit aan me vastgeplakt alsof het een derde arm is. We hebben wifi op de vakantieadressen wat de afstand ineens heel overbrugbaar maakt.

Kortom: ik heb mezelf bij mijn lurven gepakt (waar zitten die eigenlijk?) en zo stonden we op maandag 8 oktober met onze koffers op Schiphol. Bestemming: Bonaire en Aruba.

 

Comment 1

  1. Laila
    24 oktober 2012

    Heb ik nou nooooooit last van, ik laat moeiteloos los!

Write a comment