Er was eens een barracuda

Deze blog is een vervolg op ‘Grensoverschrijdend‘, ‘Uitvliegen‘ en ‘Bonaire‘.

De volgende dag werden we tijdens het ontbijt, vrolijk begroet door zo’n zeventig Bonairiaanse belastingambtenaren. Normaal gesproken zou je daar een rolberoerte van moeten krijgen, maar in dit geval konden we er alleen maar om lachen. Ze waren in opperbeste stemming want vandaag zouden ze gaan teambuilden. Leuk om dit te aanschouwen. Vanaf de zijlijn is het toch heel anders dan wanneer je deelnemer bent. Daar waar Nederlanders vaak wat ingetogen zijn, zijn Bonairianen uitbundig en enthousiast. Van het rustige Bonaire was die dag dan ook geen sprake. Aangezien geen van ons beiden aspiraties had om een carrière te starten bij de Bonairiaanse belastingdienst, pakten we onze spullen en reden we richting de zuidkust naar een surfersstrand.

Tropisch paradijs

Het zeewater rondom Bonaire moet gewoon zouter zijn dan dat in Nederland. Al die zwetende mensen met klotsende oksels die een duik nemen om af te koelen. Op het moment dat je de auto uitstapt, voel je het contrast tussen de koele airco en de snikhete buitenlucht. Ons ritje naar de zuidkust werd beloond door het uitzicht, dat je ondanks de hitte kippenvel bezorgt. Kijk naar de foto’s want één beeld zegt hier meer dan duizend woorden. De visjes zwemmen gewoon om je heen en komen dichtbij als je tenminste stil zit. Aaron en ik bewonderen een grotere vis met een spitse kop en vragen ons af wat voor vis het is.

Een barracuda, zo hoorden we later. Voor mensen die bij Dr. Fish al een rolberoerte krijgen als de kleine visjes aan je handen en voeten beginnen te peuzelen (ik noem geen namen), zijn deze vissen geen fijn gezelschap. Ik ben van het naïeve soort dat denkt dat ze alleen maar bijten als je ze opjaagt. Tot nu toe ben ik nog niet gebeten, dus die gedachte houd ik nog even vast.

Met het zout op onze huid en in onze haren én een ervaring rijker, rijden we naar de stad om boodschappen te doen. De plaatselijke AH heet hier Van den Tweel. De koele lucht van de airco in de supermarkt stroomt mijn longen in omdat mijn mond eventjes open blijft staan van verbazing. Je zou niet denken dat je op Bonaire zit, want in de supermarkt lijk je gewoon in Nederland te zijn. We zien pepernoten en boerenkool met worst.

We sluiten onze dag af in een restaurant dat ‘Mona Lisa’ heet. Het eten is goed en het uitzicht hilarisch. Mona Lisa bevindt zich aan een straatje waar Bonairianen doorheen rijden met auto’s die in Nederland niet eens meer in aanmerking komen voor een APK. Het rammelt en rookt, nummerplaten ontbreken (of zitten er op de kop op!) en richtingaanwijzers zijn uit hun functie ontheven. Gordels zitten er voor de sier en we zien kleine kindjes op schoot zitten voorin waar paps of mams een stunt uithaalt om te bellen, te drinken en te rijden tegelijk.

Comments 3

  1. Laila
    24 oktober 2012

    Euhm….ik voel me aangesproken!! Haha

  2. Ingrid
    24 oktober 2012

    Wat schrijf je leuk Wendy, complimenten!!
    Ingrid

    1. 24 oktober 2012

      Dank je wel!!

Write a comment