Loesje, mooi he, alles?

Dag 1 van uitdaging: een week positief denken! – Wallen en andere cosmetische ellende

Het komt zelden voor dat ik wakker wordt van de wekker. Meestal ben ik allang wakker en is het geluid van de wekker alleen nog maar een bevestiging dat het tijd wordt eruit te gaan. Negen van de tien keer spring ik mijn bed uit en is mijn motor zonder problemen opgestart.

Vandaag wordt mijn droom ruw verstoord door het irritante geluid van de wekker. Ik ben er nog helemaal niet aan toe om wakker te worden. Mijn oogleden denken hier hetzelfde over en weigeren open te gaan. Op de tast vind ik Aaron die deze fase al eerder vanmorgen doorlopen heeft. Ook hij was liever even blijven liggen. Ik weet dat er maar één ding op zit. Ik zwiep mijn benen naar links en raak met de topjes van mijn tenen de koude grond. Ik ga zitten en rek me uit. Ik waggel naar de badkamer, zet de koude kraan open en plens koud water over mijn gezicht. Mijn oogleden zijn net dwarse pubers. Ze doen net alsof ze niets merken van het koude water en negeren mijn verzoek om open te gaan.

Ik zucht. Dit wordt “zo’n dag”. Een dag met leuke plannen, we gaan naar Ajax-Vitesse met mijn vader en daarna naar de bios met Rutger en ik loop daar rond als een soort mislukte zombie met dikke ogen en een hoofd dat niet mee wil werken. Zo’n dag waaraan je niet deelneemt; je bent  een soort toeschouwer waar ook nog eens de helft aan voorbij gaat. ‘Lekker dan!’ mompel ik tegen de spiegel. De spiegel geeft antwoord in de vorm van een spiegelbeeld dat me helemaal niet aanstaat. Ik kijk naar de spleetjes die mijn ogen moeten voorstellen en de bobbels die eronder hangen.

Ik werk op een marketingafdeling, maar dit weerhoudt me totaal niet om me door slimme marketingtrucs van andere bedrijven te laten verleiden. Zo heeft Garnier me laatst weer flink te pakken gehad. Garnier richt zich onder andere op weerloze vrouwen die last van wallen hebben met teksten zoals: “Verfrissende anti-wallen en anti-kringen gel, met vochtafdrijvend extract van Indiase kastanje” vergezeld van dit plaatje:

Ik bedoel: je moet van goede huize komen om de Indiase kastanje te weerstaan! Ondanks dat ik weet dat de crème echt niet gaat helpen, dat het plaatje gewoon getekend is en dat het enige dat ervan slinkt mijn bankrekening is, koop ik het toch. ‘Je weet maar nooit. Straks helpt het toch.’ Heb ik in elk geval het gevoel dat ik er een beetje controle over heb. Want dat heb ik graag: controle.

Ik smeer het akelig dure goedje op mijn oogleden. Het plakt en het voelt alsof ik zojuist met een Pritt-stift over mijn oogleden heb gewreven. Mijn oogleden zinnen op wraak en het duurt dan ook niet lang voordat ze een heel vies spelletje met me gaan spelen. De spiertjes van mijn oogleden beginnen zachtjes te trillen. Ken je dat? Dat is een teken van vermoeidheid. ‘IK HEB GEEN TEKEN NODIG!’ Ik had zo ook wel in de gaten dat ik moe ben. ‘Grrrrr!’ Als er iets irritant is, is het wel een knipperend ooglid. Als ik iemand een knipoog wil geven, regel ik dat zelf wel. Mijn oogleden geven geen sjoege en gaan lekker door met hun bezigheid.

Niet alleen heb ik er flink de pest in, ook doemen er al negatieve scenario’s op. Ik voel gedachten opkomen zoals: ‘Oh, zul je zien dat het een voorbode van migraine is’ en ‘Dit gaat niet meer over vandaag, je kunt vast vanavond niet mee naar de bios.’

Ineens popt er een andere gedachte op: ‘Je zou deze week positief denken…’

‘Oh ja…’

Positief denken dus. Dus ik moet dit negatieve gedoe ombuigen naar een positieve situatie. Goed, daar gaan we dan:

‘Hallo lieve wallen! Wat fijn dat jullie er weer zijn! Ik heb jullie gemist! Jullie geven me immers de kans om in te zien dat het om het innerlijk gaat en niet om het uiterlijk! Als dank heb ik een heel duur goedje op jullie gesmeerd. Fijn he? Geniet er maar van. Dat doet Olaz ook.

Lieve oogleden van me: tril maar lekker door, hoor! Ik zal jullie niet in de weg staan. Laat je gaan! Het ergste dat er kan gebeuren is dat ik straks aangeklaagd wordt wegens seksuele intimidatie tegen een paar voetbalsupporters omdat ik de hele tijd naar ze loop te knipogen. Geeft niets hoor! Ik zie het gewoon positief. Waar kun je immers beter uitrusten dan in de gevangenis?

Lieve hersens van me: blijf maar gewoon lekker slapen, doe maar net alsof jullie er niet zijn vandaag. Ik had me verheugd op alle leuke dingen, maar het geeft niets hoor, dat ik er niet zo van kan genieten. Ik zie het gewoon positief. Aaron en mijn vader zeggen altijd dat ik veel praat, dus die hebben dan ook even rust. Dat gun ik ze gewoon. Dat ik nu hoofdpijn op voel komen, is ook niet erg, hoor. Dat zie ik gewoon positief. Het is goed om er af en toe bij stil te staan dat je een hoofd hebt.’

Helemaal niet moeilijk, dat positief denken.

Comments 4

  1. 6 mei 2012

    Jij hebt die uitdaging van positief denken eigenlijk helemaal niet nodig, het gaat je hardstikke makkelijk af!

    1. 7 mei 2012

      Hihi, dank je wel… Ik moet zeggen dat ik het moeilijker vind dan niet snoepen… 😉 En ook moeilijker te ‘controleren’. Gedachten zijn zo krachtig en je merkt ze soms niet eens meer (bewust) op.

  2. 6 mei 2012

    Het enige dat echt schijnt te helpen tegen wallen, is crème tegen aambeien. Succes! 😉

    1. 7 mei 2012

      Haha, dat heb ik wel vaker gehoord. Ik denk dat ik het gewoon maar eens ga proberen! Dank je wel! 😉

Write a comment