Wendy

Bonaire

Deze blog is een vervolg op ‘Grensoverschrijdend‘ en ‘Uitvliegen‘.

Gisteren hebben we met de huurauto de noordkust van Bonaire verkend. Op het moment dat ik dit schrijf, zitten er in ‘ons’ vakantiecomplex zeventig medewerkers van de Belastingdienst van Bonaire voor een teambuildingsdag. De Nederlandse invloeden vindt je hier overal terug, zo ook in het aantal overheidsmedewerkers ten opzichte van het aantal inwoners (16.000 op Bonaire).

Als de plaatselijke politie hier aan het teambuilden was, had ik echt een probleem gehad. Ik was ter plekke in de boeien geslagen wegens het verstoren van de openbare orde doordat ik als een ongeleid projectiel naast Aaron in de auto zat. Bij elke leguaan slaakte ik een gil alsof een olifant onze auto dreigde te verpletten. Aaron schrok zich regelmatig wezenloos omdat ik mijn enthousiasme niet kon beteugelen. Gelukkig leek het alsof wij de enigen waren op Bonaire. Niemand die zich dus aan mijn gedrag kon irriteren. Naast wat wilde varkens, ezels, paarden, hagedissen, geiten, flamingo’s en leguanen, was er geen kip te bekennen toen  we langs de kust reden. Toen we twee duikers tegenkwamen, waren we aangenaam verrast dat er in elk geval vier toeristen op het eiland waren. Het laagseizoen schijnt net voorbij te zijn en dat merk je. De stilte doet bijna pijn aan je oren, dat zijn we totaal niet gewend. Nou ja: stilte… Je hoort wel heel veel natuurgeluiden. Het gefluit van allerlei vogels in de meest opvallende, mooie kleuren, het gewroet van wilde varkens, het getrippel van grijze en roze flamingo’s. Heel rustgevend allemaal. Dank je wel, Bonaire. 😉

Kriebelbeestjes

We maakten een stop bij een vlindertuin  met vlinders uit Costa Rica (in Bonaire komen de vlinders pas na de regentijd) en werden rondgeleid door een bevlogen man, Georgie Rigault met een passie voor vlinders maar ook voor andere kriebelende beestjes. Hij liet ons zien welke schorpioenen hier overal rondkruipen (ieh), dat zij kakkerlakken eten (huh?) waarbij je je moet voorstellen dat hij dit vertelde terwijl we uitkeken op een bak met krioelende kakkerlakken. Het hield niet op, want ook verzamelde hij krabjes, een gekko en een stel wespen. Laten we maar zeggen dat ik het heel interessant vond, maar dat ik zijn passie niet echt deel. Dat was wel fijn geweest, dan had ik denk ik, wat minder gegild toen ik met mijn blote voeten bijna op een kakkerlak ging staan die rondjes op zijn rug lag te draaien in ons appartement. Gelukkig had ik mijn held, Aaron bij me, die hem oppakte met een theedoek. Hij liever dan ik. Marianne, de beheerder van het complex waar wij inzitten, verzekerde ons dat dit een verdwaalde kakkerlak was die even binnen was komen vliegen en dat het geen vaste gasten zijn. Sindsdien ik loop dan ook weer vrolijk rond op mijn blote voeten.

PS: Mensen denken vaak dat kakkerlakken alleen maar komen als er eten ligt of als de omgeving vies is. Ze komen inderdaad op eten af, maar kunnen ook zomaar binnen komen vliegen door een open raam. Het complex waar wij verbleven was ontzettend schoon, maar we hadden wel de hele dag de ramen openstaan.

Vlinders en hechtingsproblematiek

In het restaurantje van de vlindertuin, vond een werkoverleg plaats. Aangezien wij niet supergoed zijn in ons werk loslaten tijdens vakanties, waren onze oren dan ook gespitst bij het horen van de vertrouwde kantoortermen. Dat deden we blijkbaar niet zo onopvallend en dus betrokken ze ons bij het gesprek. Eén van de medewerkers vertelde ons dat zij bezig waren een project op te zetten om jongeren met ernstige emotionele problemen te helpen mee te draaien in de maatschappij. Veel jongeren hebben zich niet goed kunnen ontwikkelen door hechtingsproblemen. Ze vertelde dat er bijvoorbeeld veel tienersmoeders zijn die moeten werken en de zorg en opvoeding over moeten laten aan oma’s en andere familieleden die niet veel tijd hebben voor de kinderen. Met het project willen zij een brug slaan tussen de ‘normaal functionerende maatschappij’ en jongeren met problemen die vaak wel een normaal leven willen, maar niet precies weten hoe.

Voor meer informatie over de organisatie achter dit project, kijk op: www.stichtingproject.com

Rover in het water

Om een uurtje of 17.00 uur reden we terug naar het vakantiecomplex en installeerden we ons aan de rand van het zwembad. Aaron speelde wat met zijn vriend: Rover de hond die bij het complex hoort. Terwijl Aaron rondzwom tranformeerde Rover in een hyperenthousiaste hond die van gekkigheid niet meer wist wat ie moest doen. Hij rende rondjes langs het zwembad om bij Aaron in de buurt te zijn en toen gebeurde het onvermijdelijke: hij gleed uit en viel in het water… Het beest schrok zich rot en krabbelde met hulp van Aaron weer op de kant. In Nederland schudden honden zich uit om droog te worden, maar op Bonaire likken de honden zichzelf droog net zoals een kat dit doet. Dat was wel even een raar gezicht.

Na een rondje whatsappen met het thuisfront dat zich klaarmaakte om te gaan slapen, terwijl wij de zon nog op onze huid voelden, maakten wij ons klaar om uit eten te gaan. Marianne gaf ons een tip voor een bbq-buffet  op het strand. Heerlijk gegeten met het geruis van de zee op de achtergrond in combinatie met de vrolijke muziek van een rumbaband terwijl je het zand tussen je tenen voelde.

Lees verder in ‘Er was eens een barracuda‘.

Comment 1

  1. 21 oktober 2012

    Hoi Wendy, helemaal geen verkeerde locatie om aan teambuilding te doen..ben jaloers! Dit is weer eens wat anders dan het gebruikelijke dagje zeilen of zandsculpturen bouwen in Scheveningen..

Write a comment