Moe

Bang om alleen te zijn

Als coach heb ik ook het een en ander meegemaakt. Gevoeld, ervaren en overwonnen. Dat geldt ook voor een vorm van verlatings- en bindingsangst die soms opspeelde. Ik schreef er in 2008 een blog over. In dat jaar ben ik aan de slag gegaan met deze vorm van angst. Herken je het een en ander en wil je er zelf ook mee aan de slag? Als coach én ervaringsdeskundige kan ik je hier goed mee helpen.

De naald steekt voor het laatst in mijn arm, tenminste dat hoop ik. Tien over negen, ’s morgens. Ik zit bij de trombosedienst voor mijn wekelijkse controle in verband met een longembolie oktober vorig jaar. Mijn trombose-’vriendin’ die me al maanden prikt, vertelt me dat ik deze week zal horen of ik mag stoppen met de bloedverdunners. Ik kijk om me heen en besef dat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat ik me laat prikken in het bejaardenhuis waar een prikpolie is gevestigd. Geen glimlachjes meer van oude omaatjes en opaatjes. Voor het laatst werp ik nog een charmante (tenminste, dat hoop ik) glimlach naar een bejaard echtpaar (tenminste ik neem aan dat het niet zijn minnares is waarmee het opaatje zit te genieten van de zon?)

Vergezeld van een pleister op de binnenkant van mijn rechterarm, steek ik de sleutel in het slot van mijn fiets en richt mijn hoofd een paar seconden naar de heerlijk, warme zon. De wind voelt nog wel koud om mijn blote benen, maar het zou vandaag 24 graden worden dus ik weet dat ik even door moet bijten totdat de zon op volle sterkte is.

Nog één keer dan; een glimlach naar het stel waarvan ik toch echt wel denk dat het een getrouwd echtpaar is, voordat ik echt wegfiets.

Ik weet dat het onbenullig, zelfs oersaai klinkt als ik zeg dat ik bijna opgewonden naar de bibliotheek fiets. Ik kan niet wachten om lekker te struinen in de bieb en te zoeken naar een boek wat ik op het oog heb. Een boek over een vrouw met bindingsangst. Het sprak me verschrikkelijk aan, maar misschien kan ik hier beter even niet de nadruk op leggen voordat ik hier de diagnose ‘bindingsangst’ voor mezelf stel. Nou ja, waarom zou ik ook moeilijk doen, het is gewoon waar. De minder charmante term voor bindingsangst is ook wel verlatingsangst. Dat klinkt alsof je een zielig, hulpeloos, zwak, afhankelijk schepsel bent met de angst om verlaten te worden. Dat laatste van ‘met de angst’ tot ‘verlaten te worden’ is juist. Het eerste is een misvatting. Het overkomt juist vaak de mensen die een zelfstandig, onafhankelijk leven hebben en bang zijn in een relatie deze vrijheid en erger nog: zichzelf kwijt te raken. Dat is mij dus twee keer overkomen. Ik ben gelukkig die spreekwoordelijke ezel die zich niet een derde keer aan dezelfde steen stoot. Al moet ik zeggen dat het toch echt twee heel verschillende stenen waren.

Nee, ik ben vastbesloten het de volgende keer anders te doen en ik moet zeggen: “ik geloof mezelf.” Ik ben heilig overtuigd van de wijze lessen die ik heb geleerd van het gruwelijk op mijn bek gaan in relaties. (Gruwelijk-Huwelijk… Waarom rijmt het zo lekker?) Het voelt ook beter, anders. Ik voel me sterker (ja, gaap, heel cliché, ik weet het), heb meer vertrouwen en weet nu heel goed wat mij gelukkig maakt in dit leven. Ik heb zelfs een soort ‘persoonlijke-waardenplan’ opgesteld in mijn happy-single bestaan. Toen ontdekte ik pas wat IK (IK IK IK, ja, sorry!) leuk vind, waar ik gelukkig van word, waar ik energie en kriebels van krijg. Ik ontdekte mezelf zoals mensen dat zo mooi kunnen zeggen. Sociale contacten; familie, vrienden, vriendinnen, ‘spontane’ contacten, ontwikkeling, dingen ondernemen, schrijven, uitgaan; lekker dansen, wat drinken met vriendinnen en mijn zusje, mijn werk etc. Ik heb het allemaal opgeschreven en daarbij ook mijn valkuilen voor als ik weer een relatie heb, zodat ik af en toe kan kijken of ik me wel aan mijn eigen plan houd. Ik heb het laatst laten lezen aan twee mede-cursisten van de opleiding communicatie die ik doe en zij noemden het plan: ‘briljant!’ Ik ontdekte een soort verlegenheid in mezelf maar ook voelde ik een soort van geluk door al mijn aderen stromen en ik kan je vertellen: dat stromen ging in een rap tempo! Vergeet niet dat het extra lekker loopt als je nog aan de bloedverdunners bent. Dit is dus één van de dingen die me gelukkig maakt: een onverwachte lunch met twee ontzettende leuke mede-cursisten waarmee ik zo open en leuk heb zitten praten in een cafeetje in IJsselstein onder het genot van een lunch en een kopje rustgevende kruidenthee. Want dat heb ik nodig als ik eenmaal enthousiast ben, dat voorkomt dat ik dwars door het plafond schiet.

Om nog even terug te komen op de titel, anders denk je ook,: ‘waar slaat die titel eigenlijk op?’ (Dat dacht je hè? Ik wist het wel!) Ik zat dus op de fiets, onderweg naar de bieb die… nog dicht bleek te zijn. Vanzelfsprekend. Echt iets voor mij. Aangezien het hengsel van mijn tas door een wederom enthousiaste bui van mijn kant, gesneuveld was, besloot ik deze te laten repareren bij de schoenmaker. Daarna even boodschappen doen, dan was het zo tien uur en dan zou mijn geliefde bieb opengaan. Zo stond ik, alsof het het ‘Prijzencircus’ van de V&D was, ongeduldig te wachten voor de deur die stipt om tien uur opengedaan zou worden. Samen met nog wat andere ‘saaie, leesverslaafde mensen’.

Na mijn flitsbezoek in de bieb, droop ik naar huis. Daar waar mijn studieboeken op mij lagen te wachten.

Het lege huis.

Waar alleen ik zou zijn.

Niemand anders.

Mijn dochter die naar school is. De meeste mensen naar hun werk. En ik? Helemaal zielig alleen thuis. Ik had ervoor kunnen kiezen op kantoor te studeren maar dan weet ik dat ik afgeleid wordt. Er is dan altijd een reden om even tussendoor wat dingen te doen die écht belangrijk zijn. Mensen die binnen komen vallen, telefoontjes van mensen die écht alleen maar een heel kort vraagje hebben. Van een half uur.

Dus ik zit thuis. Ik verheugde mij op de intentie van een vriend die misschien bij mij kwam lunchen. Had alvast croissants gehaald en extra kaas voor tosti’s. Wist wel dat de kans niet groot was dat het ging lukken, maar het hield me toch op mijn eenzame benen. Met dat gevoel begon ik een SWOT-analyse en een onderzoek naar actoren en factoren uit te werken. Ik zal je verder niet lastigvallen met begrippen enzo.

Om 12.20 uur waagde ik maar even een smsje naar vriend X met de vraag: ‘Kom je nog lunchen of te druk?’ Kort daarop kwam het antwoord: ‘Te druk, sorry! Andere keer.’ In een zelfde tempo als het eerder beschreven geluksgevoel stroomde nu een ‘eenzaamheidsemulsie’ door mijn aderen. Ik vraag mij werkelijk af: ‘Wat het is dat ik niet lang alleen wil zijn?’ Waarom kan ik er niet van genieten zoals de doorsnee mens? Lekker alleen zijn, lekker rustig, even nadenken, lekker niet gestoord worden. Zucht. Ik heb dat niet. Laat mij maar lekker genieten van drukte en leven om me heen. De zoete inval zou je het huis van mijn dochter en mij ook wel kunnen noemen. Het is zelden dat ik alleen ben met mijn dochter. Of er zijn vrienden van haar of er zijn familieleden van ons of vriendinnen van mij. Heerlijk vind ik dat. Ik heb ook altijd eten genoeg in huis om het hele postcodegebied te voorzien van de juiste voedingsstoffen. En soms ook iets minder voedzaam, want het stempeltje keukenprinses heb ik niet gekregen. (Voor nadere uitleg verwijs ik naar mijn eerdere blog: ‘Morgen kook ik weer zelf, mam!’)

Ik besluit dit gevoel, deze eenzaamheid die eigenlijk nergens op slaat gezien de grootte van mijn en onze sociale kring, te rubriceren onder de categorie: ‘wijze lessen, wat leer je hier nu van?’ Ik leer hiervan: ‘Gewoon laten komen dat gevoel, niet voor wegrennen, dat lukt niet eens want je hebt behoorlijk hoge hakken aan, niet aan beginnen dus, jij die altijd op platte schoenen al op je bek gaat.’ Ik slik en besef dat ik niet zo’n snelle leerling ben.

En dan… binnen een paar seconden…. dringt er een nieuw soort goedje via het gaatje in mijn arm binnen, namelijk: het ‘vertrouwen,het-komt-wel-goed,ga-je-toch-lekker-wat-anders-doen-met-de-lunch-mengsel’. Verrukt denk ik aan de mogelijkheden die nu ontstaan. Twee hele croissants voor mij alleen! Dikke plakken kaas die ik lekker kan smelten in de magnetron en dan van het bordje af kan schrapen en over mijn croissant kan laten druppen. (Misschien handiger geweest als ik de croissant met plak kaas erop in zijn geheel de magnetron in had geschoven, maar dat doen alleen echte keukenprinsessen en dat ben ik niet, dat heb ik je net verteld). Nog een ingeving: MIJN BOEK! Een café latte!! Een crackertje met filet americain en één of andere kaassmurrie. (Overigens lekkerder dan ik het omschrijf.) En dan in de zon, pauzeren, genieten van het… eh.. alleen zijn. Het kan toch niet waar zijn? Ik zit te genieten van het alleen zijn!

[…………………………………………..] Stilte.. (In mezelf want er is nog steeds niemand om mee te praten.)

Oh ja! Het boek dat ik zat te lezen heet trouwens: ‘ Anders dan liefde’ van Julie Buxbaum. Ik heb pas 16 bladzijdes kunnen lezen maar het is nu al leuk! Echt een aanrader!

Neem contact op als je meer wilt weten over de mogelijkheden om jou te helpen als bepaalde dingen hierin herkent.

Write a comment