Dertigersdipverhaaltje

Ik vond nog een oude, stoffige blog in mijn archief. Altijd leuk om eens terug te lezen over een bepaalde fase waarin je toen zat. Ik geloof dat dit de fase was die zich het best laat beschrijven als de ‘dertigersdip’. Ik schreef  er een symbolisch verhaaltje over op donderdagavond 15 januari 2009.

In mij zie ik jou

Vol ontzag kijk ik naar de veerboot die als een reus op het water ligt. Ik krijg kippenvel, zo indrukwekkend vind ik het dat zo’n gevaarte over een paar uur zijn logge lichaam van de kade wendt en op de zee zal verdwijnen als een nauwelijks opmerkbaar speldenknopje. Mijn hart voelt beladen, even, dan neemt de opwinding het over.

Mijn glimlach raakt een vrouw tegenover mij. Ze glimlacht terug en houdt even mijn blik vast. Ik besef hoe mooi het is om fracties van seconden intens contact te hebben met een onbekende.

Ik hou mijn hand op mijn nogal opzichtige roze koffer. Geleend van mijn zusje terwijl ze niets begrijpt van deze reis.

‘Voetgangers mogen instappen!’ hoor ik een man roepen vanuit de verte. De rij komt in beweging en ik laat me meevoeren. ‘Ik kan nog terug!’ schiet er door mijn hoofd. De opwinding die ik zonet voelde, verandert in een kille angst die bezit neemt van mijn hele lichaam. Mijn adem stokt. ‘Wil ik dit? Kan ik dit?’ Mijn voeten bewegen en voor ik het weet, sta ik binnen.

En daar staat ze. Alsof ik in de spiegel kijk. Angst is van haar gezicht te lezen. Haar blauwe ogen zoeken bevestiging in mijn ogen. Doordat ik haar juist het tegenovergestelde geef, breekt er bij haar een breekbaar en voorzichtig lachje door. Ik doe hetzelfde en voel de klik die eigenlijk vanaf het eerste moment aanwezig was.

‘Waar ga jij heen?’ vraagt ze terwijl ze een pluk met blonde haren uit haar gezicht strijkt.
‘Ik weet het niet..’ antwoord ik een beetje onzeker.
Er valt een stilte. Ik vraag me af wat er door haar hoofd spookt na dit nogal onzinnige antwoord.

‘Hihi, je weet het niet? Dus je stapt in maar weet niet waar je heen wilt?’
Ik lach. ‘Jawel! Ik weet wel waar ik heen wil. Tenminste, ik denk dat ik het weet. Ik weet alleen niet waar en wanneer en ook niet hoe. Of ik het aankan, of het tot iets leidt.’
‘Dit gaat niet over deze reis, of wel?’
‘Nee’, antwoord ik.
‘Dit gaat over jou… Staat het niet weten waar je heen gaat met deze reis, symbool voor de reis die zich in jou voltrekt?’
Ze kijkt me doordringend aan met haar grote blauwe ogen.

Ik slik. Ik voel. Pijn. Angst. Onzekerheid. Maar ook opwinding, kriebels, zelfvertrouwen, hoop, beloftes.

Ik adem diep in en hoor mijn woorden krachtig naar buiten komen. ‘Ja, dat zeg je heel treffend. Ik wil altijd weten waar ik heen ga, waar het naartoe leidt, vooral wanneer het doel bereikt kan worden en op welke manier. Ik hou ervan controle te hebben, de koers uit te zetten en te kunnen anticiperen op wat komen gaat.’

Ze barst in lachen uit en even voel ik me krimpen van schaamte door deze ontboezeming die ik zomaar even met een vreemde deel. Doe ik anders nooit en heb al bijna spijt dat ik iets van mezelf heb laten zien totdat ze krachtig en vriendelijk zegt:
‘Dus je gaat leven? Je gaat dus leren het leven te leven en te ervaren? Je probeert te begrijpen dat het leven niet iets is waar jij controle over kunt hebben? Dat je een leven niet kunt regisseren, plannen en beheersen?’ Ik knik, woordeloos, want woorden zijn er even niet.

‘Welkom’, vervolgt ze. ‘in mijn leven. Ik ben ook vastgelopen in het willen vasthouden van verwachtingen, het niet kunnen loslaten van mensen en zaken die zonder belemmering hun eigen weg moeten vervolgen. De liefde die niet onvoorwaardelijk bleek te zijn. En zo kan ik nog wel wat voorbeelden geven. Ik ben hier ook om te leren het leven te ervaren, te nemen zoals het komt. En dat is niet makkelijk..’ Ze kijkt omhoog en even zie ik een glimp van vastberadenheid op haar gezicht.

‘Dus bestemming onbekend? Passagiers onbekend? Einddatum van onze reis onbekend?’

‘Ja’, zegt ze en ze lacht terwijl ze me aankijkt. Ze legt haar hand op haar roze glimmende koffer.

‘In jou zie ik mij’, zeg ik en ik geef haar een hand.

We lachen en kijken samen naar de kade die de boot loslaat zodat deze zijn eigen weg kan gaan.

Comments 2

  1. 6 maart 2012

    Dertigersdip? Het gaat dus over met de jaren? 😉 Ik moest aan deze denken:

    I wanted a perfect ending. Now I’ve learned, the hard way, that some poems don’t rhyme, and some stories don’t have a clear beginning, middle, and end. Life is about not knowing, having to change, taking the moment and making the best of it, without knowing what’s going to happen next. Delicious ambiguity. Gilda Radner

    1. 7 maart 2012

      Uhm… de heftige periode, dat je denkt: waar ben ik in vredesnaam mee bezig, wat wil ik eigenlijk, wat doe ik hier, etc. etc. dat duurde bij mij niet heel lang. Voor mijn gevoel ging ik even de diepte in, niet in de zin van een depressie, maar alsof ik een beerput opengetrokken had en een giga-schoonmaak moest houden. Schrijven is dan een briljante uitvinding! Haha… Jij hebt toch helemaal geen tijd voor een dertigersdip met een baby? 😉

      Wat een mooi stuk, zeg, van Gilda! Wauw! kreeg er kippenvel van!

      Groetjes!

Write a comment