Pietje Precies in ‘Klussen voor kijkers’

Ik zal me even voorstellen: Pietje Precies. Met eierstokken. Waarom is er geen vrouwelijke variant van ‘Pietje Precies’? Hoe moet ik me dit precies voorstellen? Stamt dit uit de middeleeuwen? De knappe, verzorgde, mannelijke jager kient heel precies uit waar hij zijn, kunstig vervaardigde, perfecte pijltje heen schiet? Waarna hij vervolgens zijn perfecte prooi, die gedood is door een schot precies in de roos, keurig netjes schoonmaakt met een heerlijk geurend, gewassen lapje (huidje van vorige prooi) en over zijn ontsmette schouder slingert om beheerst op pad te gaan naar zijn vrouw die…

…er op dat moment een bende van maakt in hun lederen hut. Ze ziet eruit alsof L’óreal voor gevoelige haarpunten nog niet uitgevonden is, laat staan de bijbehorende crémespoeling. Sprieterig, vet, ongewassen haar. Vegen op haar gezicht, dikke, zwarte randen onder de randen van haar nagels, voor zover die er nog zitten omdat ze haar nagels afkluift omdat manlief alléén perfecte prooien (lees; te eten) meeneemt naar huis. Ze doet alles half, het boeit haar totaal niet dat ze haar lat op een heel andere hoogte legt, dan haar perfectionistische man. Voor de lat van manlief heeft hij een ladder nodig, vrouwlief daarentegen, hoeft alleen maar diep door haar knieën te gaan (om te bukken, wat dacht jij dan??)

Nou? Waarom hebben we geen vrouwelijke Pietjes Preciezen? Je gaat me toch niet vertellen dat bovenstaande verklaring niet uit mijn duim (met schone, keurig gevijlde nagel) gezogen is?

Aaron, mijn vriend vraagt op dit moment, al gamend (op Playstation): “Ik hoor geen Sims….” Ik zeg: “Dat ben ik ook niet aan het doen. Ik ben aan het bloggen.” Tussen het schelden door op zijn game, antwoordt hij: “Waarover dan?” Ik verschuif mijn laptop van het dekbed naar mijn benen, omdat ik geen goede ervaringen heb met dekbedden en laptops (laptop vliegt in de fik) en antwoord: “Over Pietje Precies” waarop Aaron blijkbaar maar één ding kan zeggen: “Over jezelf dus?”

En dat is dan meteen het bruggetje van het lederen lapje naar het korrelige schuurpapiertje.

Omdat onze agenda blijkbaar nog niet vol genoeg zat, hebben we onszelf bereid gevonden te gaan klussen in huis. (Je denkt natuurlijk: “Hoe kun je dat nu zeggen; volle agenda? De één zit te gamen, de ander zit te bloggen…!” Besef dan: je bent getuige van een uniek moment. We zijn effe aan het resetten. Hoogstnoodzakelijk.

We hebben voor het klussen zowaar verlof op moeten nemen omdat onze weekenden eruit zien alsof we naast ons werk, nog twee goedlopende bedrijven runnen. Zonder inkomsten.

Mijn huis staat al langer in de verkoop dan me lief is. We krijgen zoveel complimenten over ons huis. Als ze eenmaal binnen zijn. En dat is nu eenmaal het punt. Er komt niemand binnen. Huizen bezichtingen is niet meer in de mode. Dat is zóóó 2007. Net voordat de crisis mijn voordeur wél wist te vinden. En mijn ex, waarmee ik het huis gekocht had, via diezelfde voordeur vluchtte naar het buitenland. Ik vermoed dat ik ‘m gewoonweg weggejaagd heb. En dat is niet zo erg. Wel dat hij nog wel mede-eigenaar is van de woning zonder de daarbij behorende verplichtingen en verantwoordelijkheden maar wel met de bijbehorende rechten. Gelukkig kwam er een tijd later een lekker ding (Aaron) via de voordeur naar binnen.

Aaron en ik besloten toch maar te investeren in het huis. Alle dingen aanpakken die ons storen en het huis pimpen, om ervoor te zorgen dat we alleen nog maar een rode loper uit hoeven te rollen voor potentiële kopers. Nou is een rode loper niet echt gunstig voor LEO’s zoals ik (Lomp En Onbenullig noemt de gamer me altijd, moet hij zeggen!) omdat ik geheid een keer gigantisch op mijn bek ga als mijn hak blijft steken achter het ‘beginnetje’ terwijl ik net een krat met boodschappen naar binnen probeer te dragen (lees; werpen). Met een beetje pecht loopt Aaron net voor me en krijgt ie een komkommer in zijn nek. Niet meteen het Blijf van mijn Lijf huis bellen: hij is het gewend. En hij houdt nog steeds van me.

Je vraagt je inmiddels af: “godsamme kind, kun je niet eens een keer tot de kern komen?”

Ja, dat kan ik: Pietje Precies. Ik wist wel dat ik perfectionistische, streberige trekjes had. Alhoewel ik toch wel redelijk goed, hoofd- en bijzaken kan onderscheiden en mijn pijlen dus vooral richt op de hoofdzaken. Ja ja, ook vrouwen hebben tegenwoordig de beschikking over spreekwoordelijke pijlen.

MAAR DE AFGELOPEN KLUSDAGEN WERD IK DUS WERKELIJK KNETTERGEK VAN MEZELF!!

Ik mocht van mezelf pas pauze nemen als ik: kozijn 1 af had geschilderd… Maar toen verlegde ik de lat weer, want dan kon ik net zo goed, ook eerst even die deur afmaken… Toen de deur ook even meegepakt was, zag ik uit mijn ooghoek natuurlijk weer iets dat ik ook wel even mee kon nemen… En daarna mocht ik pauze nemen van mezelf. Om half 3 lunchen… Is daar een woord voor? ‘Drunchen’? Ik beloofde mezelf daarna even in de zon te mogen zitten. Ik vertelde mezelf er niet bij, dat de zon doorgaans om zes uur ‘s avonds een ander continent aan het verlichten was en dat je van de schaduw over het algemeen niet zo lekker bijkleurt.

(Ter illustratie: stel je mij voor als iemand die uit bed stapt, rechtstreeks in een Levi’s 501 van vroeger met verfvlekken en andersoortige klusresten, haren alle kanten op, die vastgebonden worden in een soort vlechtachtige knoop, geen make-up (er zat wel plamuur op maar dat was eigenlijk bedoeld om de oneffenheden van de dakrand mee te herstellen), wat niet zo erg is, maar wel als mijn gezicht op dat moment te lijden heeft onder een stevige verkoudheid, slaapgebrek en andere schoonheidsverpletterende omstandigheden, met een veel te strakke koltrui (miskoopje) en daaroverheen een uitgelubberd vestje. Heb je een beeld? Probeer ‘m uit je hoofd te krijgen voordat je gaat slapen, je krijgt geheid een nachtmerrie.)

Ik ben de afgelopen dagen getransformeerd tot een klusaholic. Zo stoorde ik me voor de transformatie allang niet meer aan het gapende gat boven ons bed waarvan ik al 5 jaar van plan was het even weg te moffelen door een afdekplaatje, nu stoor ik me werkelijk aan elke vierkantje millimeter die niet op z’n perfecte plek zit. Bij elk puntje die ik op ons actielijstje afstreepte, verzon ik ter plekke weer een nieuwe. Mijn microscopische telelens-ogen zagen werkelijk elk vlekje en onvolkomenheidje. Ik zag mezelf op een gegeven moment de drempel aan de BINNENKANT van de METERKAST schilderen. Ik was zo fanatiek, dat ik niet alleen de kozijnen en deuren schuurde, maar ook meteen mijn vingertopjes. “Auw!” Alsof dat nog niet genoeg was, liep ik in de haast ook nog tegen de muur, waardoor mijn handen geschaafd zijn. Normale mensen lopen tegen de lamp, ik tegen de muur. Ik weet het.

Nu is het moment om je beeld van mij te completiseren met: schuursel (groen en wit) in oren, neusgaten (heb 3 dagen groen snot genoten, tel daarbij op dat ik erg verkouden was en ja: ik heb tussendoor ook even mijn neus aan mijn mouw afgeveegd), GAMMA zijdeglans in de kleuren blauw en wit in mijn haar (heb normaal low- en highlites, deze variant kende ik nog niet), kapotte nagels met daaronder, waar nog mogelijk, verf, kit, schuursel, geschaafde handen.
Kortom…. je voelt ‘m al aankomen…

Toen ik ‘s avonds tegen de gamer zei: “ik denk dat ik ongesteld ben” en de gamer rustig en beheerst zei:

“Goh, dat verklaart een hoop.” Dan snap je ‘m wel, hè?

Mocht je je afvragen waarom ik niet zeker kan zijn of ik ongesteld ben… Lees dan: Inbouwstation in een doos.

Comment 1

  1. Laila
    5 april 2011

    Ik heb wederom in een deuk gelegen!! Ik heb er ook altijd beeld bij hahaha!!!
    Heeeeeeeel goed Wen!! xxx Laila

Write a comment