apresski

Officiële bekendmaking: ik ben een skiwatje

Ik hoef jullie niet te vertellen dat skiën heel gevaarlijk kan zijn. Off-piste bleek levensgevaarlijk te zijn, maar ook on-piste kan er een hoop gebeuren.

Wij gaan al sinds een jaar of vijf met familie op wintersportvakantie. Niet alleen maar om te skiën, in de eerste plaats om gezellig samen te zijn en te genieten van de sneeuw en de mooie omgeving. De eerste keer was in Oostenrijk. Mijn zusje, die vaak net een tikkeltje verstandiger is dan ik, was zo slim geweest een skiles te boeken samen met haar vriend. Het is traditie dat ik tijdens vakanties te minste één fysiek belemmeringetje heb. Dit keer was het migraine. Ik was nog aan het bijtrekken en besloot dan ook niet mee te doen met skiles maar vanaf de zijkant de boel te bekijken.

Ik lachte me helemaal suf om de capriolen van mijn zwager die achteruit skiën tot een kunst had verheven. Toen hij in zijn weg naar beneden andere mensen waaronder de skilerares meenam, kwam ik helemaal niet meer bij. Hij greep de touwen van de sleep-skilift vast waardoor het hele ding blokkeerde. Iedereen stond stil en had zijn of haar ogen op mijn schuldige zwager gericht.

Ik bracht een afgrijselijk sadistisch lachje ten gehore die echode tussen de Oostenrijkse bergen toen mijn toenmalige vriend het allemaal wel even ging regelen en samen met mijn zwager in een ingewikkelde skiliftknoop verstrikt raakte. Ik vond mijn vader briljant omdat hij eraan gedacht had alles te filmen. Ondertussen keek mijn zusje alsof ze onderweg aambeien opgelopen had. Dit bleek niet het geval, de skiles was veel en veel zwaarder en vermoeiender dan dat ie eruit zag. Ze was er klaar mee en schopte haar gehuurde plastic skischoenen uit.

‘Je hebt zo hard zitten lachen, ga jij dan ook maar een keer.’ Haar dreigende blik gaf me te kennen dat weigering geen optie was.

Lachend trok ik haar skischoenen aan en klikte deze behendig op de skilatten. Loes, de vrouw van onze vader zou me naar boven begeleiden. Ik had al bedacht dat ik halverwege uit de skilift zou stappen en dan naar beneden zou gaan. Leuk bedacht… Het geval was, dat ik halverwege niet uit durfde te stappen. Eenmaal helemaal bovenaan stond ik toch wel een beetje te klappertanden en ditmaal niet van de kou.

‘Gewoon de punten bij elkaar in een pizzapunt en dan zo naar beneden’ adviseerde Loes me. Ze zou me voorgaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Op de één of andere manier durfde ik zelfs gewoon naar beneden te skiën. Het zag er zelfs uit alsof ik het vaker had gedaan. Ik had er lol in en ging nog een paar keer de bult af. (Ja, ja, ik zeg eerlijk: het was eerder een bult dan een berg.)

Dat jaar erop gingen we naar Italië en ben ik zelfs een rode piste afgedaald. Ik beken dat ik wel iemand mee heb gesleurd in een soort val en dat we samen in een muur van sneeuw vast kwamen te zitten. Deze jongen was niet alleen fysiek sportief maar ook geestelijken kon er wel om lachen. Voor de rest deed ik maar wat en keek hoe anderen het deden.

Vorig jaar zijn we naar Duitsland gegaan. Het probleem met mij is dat ik snel overmoedig kan worden. Ik ben al snel toe aan een nieuwe uitdaging. Deze nieuwe uitdaging vond ik in een steile berg in de buurt van Winterberg. Aaron, mijn immer in mij gelovende vriend, overtuigde mij ervan dat ik deze aankon, ook al flikkerde ik eerst tot drie keer toe uit de skilift en maakte mijn hoofd kennis met de zijkant van de lift die me van achteren naderde.

Eenmaal bovenaan klapperde werkelijk alles in mijn lijf. ‘HOOG!’ zei ik quasinonchalant tegen Aaron. ‘Kan jij wel!’ zei hij vol vertrouwen in mij.

Meer kon hij niet zeggen, in elk geval niet binnen gehoorafstand, want daar ging ik… Ik zakte door mijn knieën want dat deed ik immers ook met schaatsen en dat is ook een sport die je beoefent in de kou, zal ik gedacht hebben. Daardoor ging ik nog harder dan ik al deed. Ik kon niet meer remmen, pizzapunt, pannenkoek, geen etenswaar dat me nog helpen kon. Met een bloedgang denderde ik naar beneden. Aaron probeerde nog te schreeuwen dat ik ‘breed moest skiën’, maar hoe? Hij bedoelde vast niet de spagaat die ik aan het doen was. Nu begreep ik waarom mensen eerst les namen! Ik gleed over stukken ijs en knalde over gaten, ik vloog in de lucht en kon alleen maar denken: ‘Niet vallen!!!’ Mijn tante, Laila die beneden stond, had een fractie van een seconde gedacht: ‘Jee, wat kan mijn nichtje goed skiën zeg, ze gaat zo snel!’ Totdat ze mijn gezicht zag… Een en al ellende, angst en wanhoop. Ik heb zeker een kwartier zitten natrillen en beloofde mezelf (en Laila) toch eerst maar eens wat lesjes te nemen.

Dit jaar ging ik dus vol goede moed richting de Oostenrijkse piste. Ik zou les gaan nemen. Ik zag een baby-kleuterbultje waar alleen kinderen op lesten en een hoge bult die voor gevorderde kinderen en volwassenen diende. De schrik sloeg me om het hart. Ik weet van mezelf dat als ik uitvluchten ga zoeken, dat ik niet overtuigd ben van mijn wil. Als ik iets wil dan houdt niets me tegen. Nu stond ik dingen te bazelen als: ‘Uhm.. ik heb een beetje hoofdpijn. Het was laat gisteren, dit is niet een goede dag voor een skiles.’ Aaron die me intussen een beetje kent en zeker niet gek is, keek me al aan met fronsende wenkbrauwen. Ik lachte onschuldig en gaf hem een kus en wenst hem veel plezier met skiën. Wij hebben ons prima vermaakt met allerlei activiteiten voor kinderen van 0-4 jaar. Zoals het bestijgen en beglijden van een enorme bult (op onze billen). Zeiknat en met pijn in mijn buik van het lachen zaten we later in de middag aan de hete chocolademelk met slagroom.

De volgende dag liep ik met frisse tegenzin de skiverhuur binnen. Aaron liet zich van alles aanmeten en keek me ondertussen aan waarom ik daar maar rondjes stond te draaien. ‘Je durft niet he?’ zei hij de spijker op mijn kop slaand. ‘Euh… nee, eerlijk gezegd niet. Ik voel alleen maar weerstand!’

‘Dan moet je het niet doen’ zei hij nuchter terwijl hij zijn handschoenen aantrok. ‘Wel jammer, want je kunt lekker koffiedrinken daarboven’ probeerde hij me nog over te halen. Meestal werken deze trucjes, dit keer niet.

‘Weet je?’ zei ik overtuigend. ‘Ik regel straks nog via internet een skiles op de borstelbaan in Beekbergen. Dat heeft mijn nichtje ook gedaan en die kan hartstikke goed skiën!’ Eigenlijk was het ook de bedoeling geweest dat ik skiles zou nemen op die borstelbaan voordat we naar Oostenrijk zouden gaan, maar omdat we eerder gingen dan gepland, was dit niet meer mogelijk.

Ik gaf Aaron weer een kus en voelde een steekje schuldgevoel dat hij zonder mij de piste op ging. Het steekje schuldgevoel liet zich overigens prima wegdrukken door een hete chocolademelk met slagroom en wat lekkers erbij. Mijn lichaam is een vuile verrader soms.

Deze blog is natuurlijk een opstapje naar mijn ski-ervaringen op de borstelbaan. Omdat ik vermoed dat je ogen weer veel te veel letters hebben geabsorbeerd, zal ik dit deel later publiceren. Geloof me… skiën is niet voor watjes!

Comments 4

  1. 4 maart 2012

    Haha! Ik ben zo’n kneus die tijdens haar eerste ski vakantie haar been brak. Ik deed het wel op de laatste ski dag van de vakantie, oftewel maar een halve dag ski pret gemist. 😉 Het jaar daarop ben ik toch weer gaan skiën (sociale druk…) en die eerste keer in de lift omhoog zat ik echt te janken van de stress… (was ik voor het eerst blij met die gigantische ski bril…).

    1. 6 maart 2012

      Hey Merel!

      Haha… dat heb je dan wel goed gepland, om het op de laatste dag te doen. Ohw.. ik kan me helemaal voorstellen dat je huilend in de lift zat. Ik heb vanavond weer borstelles en ben zelfs dan stiekem zenuwachtig.

      Ski je nu wel weer gewoon?

      Groetjes!

  2. 6 maart 2012

    Op zo’n borstelbaan val je denk ik harder dan in de sneeuw… En ja, ik ben daarna al weer vijf jaar op ski vakantie geweest, maar ik denk dat ik pas het laatste jaar echt zonder angst ski. En het gaat best aardig, dat is het ‘voordeel’ van gevoelig zijn voor sociale druk, zelfs bij zwarte pistes ‘miep’ ik nu niet meer, nou ja, bijna dan… 😉 Maar hoe was de borstelbaan? Ik lees er graag weer een blogje over!

    1. 7 maart 2012

      Hey Merel!

      Als ik nu zeg, dat ik nog niet gevallen ben op de borstelbaan, kan ik er de donder op zeggen, dat ik de volgende keer met natte billen naar huis ga. Ik denk dat je gelijk hebt, tenzij de sneeuw al een tijdje ligt en zijn zachtheid is verloren. 😉 En de bult op een borstelbaan is gelukkig een heel stuk kleiner. Ik ben al wel tegen de stang aan geskiet met bepaalde delen van mijn lichaam die lijken op airbags maar het toch echt niet zijn. ‘Auw!’

      De blog is er inmiddels. 😉 Haha, dus jij bent ook zo’n trots geval?? Wel stoer, de zwarte piste. Die van mij is vooral nog heel wit.

      Op 6-3-2012 17:41,

Write a comment