Noordkust Aruba

Hobbel de bobbel langs Noordkust Aruba

Na de plofkofferaffaire zal er geen mug meer zijn die naar ons durft te wijzen. Met die gedachte gaan we op pad om Aruba te verkennen. Op het moment dat we de deur van ons appartement achter ons sluiten, mept de hitte ons bijna buiten westen. Wie denkt dat we verkoeling vonden in onze huurbolide, heeft het vreselijk mis. De schuddebak zal zich later prima manifesteren op bijna onbegaanbare wegen, maar dan wel zonder goed werkende airco.

Normale mensen nemen een fles water mee als ze op pad gaan op een snikheet eiland waar ze de weg niet kennen. Daar hadden wij natuurlijk weer even niet aan gedacht. Wel de nodige apparatuur aan boord zoals Iphone, Ipad en een fotocamera. Altijd handig dat je, net voordat je compleet verschrompeld bent van de uitdroging, nog even een foto kunt maken voor het thuisfront. Het is fijn dat ze dan nog een glimp van ons laatste moment kunnen bekijken. Twee van die taaie, uitgedroogde mensjes die in hun auto zonder airco gevonden zijn. Maar… wel met complete digitale uitrusting.

Avontuurlijk zijn we zeker wel. Deze twee naar poepluiers stinkende toeristen zullen wel even een rondje ‘onbegaanbaar gebied’ doen. De noordkust van Aruba blijkt namelijk het scherpe kantje van het eiland te zijn. Een woeste zee die tegen de rotsen beukt, grote stenen overal waar je kijkt, maar verder weinig mensen. Ik had je al een hint gegeven, dat we niet direct tot de groep ‘normale mensen’ behoren. Dit werd weer even bevestigd toen Aaron en ik elkaar aankeken toen we zagen dat geen ‘echte’ weg langs de noordkust was. Het zag eruit als een route die weleens het einde van onze huurjeep kon betekenen. We twijfelden dus niet lang.

Hhhet ppprrraaaaten blek eeeeen betje mmmmoooeiliijk teeee zzzzzzijn teeerwwijl jee zo hhuuuhaaard heeeen en wer schhhhhudt.

Het is me gelukt om het plafond van de jeep te raken! En dat terwijl ik echt niet verder kom dan 1.65 ‘aan lengte’. We hobbelen en schudden verder terwijl niet alleen de buitenlucht erg droog is, maar ook onze keeltjes. Na bijna een uur begin ik ‘m toch wel een beetje te knijpen. Elke keer als we denken, ergens een eet- en drinktentje te zien, blijkt het een verlaten, vervallen hutje te zijn dat misschien ooit dienst deed als een heus horecadingetje. De weg blijkt gelukkig op verschillende plaatsen goed begaanbaar te zijn. En aan het schudden, wen je. Geloof me maar.

Als we onze lichamen niet kunnen voeden met een lekker watertje, dan proberen we onze geesten maar te voeden. Dat is niet zo moeilijk in dit gebied. Het wilde van deze kant van Aruba fascineert ons wel. Een mooi voorbeeld dat de natuur zich niet altijd door mensen laat vormgeven. Ze hebben overigens wel een poging gedaan. We zien duizenden hoopjes, opgestapelde stenen. Dit zijn wensstenen. Mensen stapelen ze en doen daarna een wens. Het is prachtig om te zien. Ik maak geen stapeltje maar wens wel dat we gauw iets vochtigs tegen zullen komen. Iets in een glas, een blikje of in een fles. Ik ben zelfs bereid bier te drinken, als het echt niet anders kan.

De kustroute nadert zijn einde. We rijden ineens op een echte weg die ons naar een plekje voert waar het geloof zich op allerlei manieren profileert. Een leuk, klein kerkje en allerlei borden met mooie spreuken langs de weg.

Maar ja… dat alles kun je niet drinken.

Na een minuut of twintig rijden we dan eindelijk een dorpje in waar we onze redding vinden in een klein, vanallesennogwatwinkeltje. Aaron maakt me helemaal blij met een heerlijk kokosdrankje. Ik draai het dopje gretig van het flesje en geniet van het vocht dat mijn keel ontschrompeld.

We brengen de rest van de tijd in de bewoonde wereld door en sluiten de avond af bij een restaurant dat ons aanbevolen is: Texas de Brazil. We balen dat we niet net zo veel ‘honger’ als dorst hebben, want het eten is heerlijk! De obers lopen rond met grote spiesen met vlees. Je krijgt twee ‘buttons’; een rode en een groene. Als je de groene op de rand van je tafel legt, geef je aan dat je wilt dat ze een stuk vlees komen brengen. Leg je de rode neer, dan heb je even genoeg gehad. Aanvullende etenswaren kun je zelf halen bij het uitgebreide buffet. Uitstekend eten! Echt een aanrader!

Write a comment