Een (stenen) haai! – Snorkelen voor beginners

Ik zeg vaak: ‘probeer een paar keer in de week iets te doen waar je eigenlijk bang voor bent of tegenop ziet. En probeer dan ook terug te kijken nadat de ‘missie voltooid is’, want negen van de tien keer viel het mee en was de angst groter dan ‘het ding’ op zich.’ Tot zover de theorie/filosofie, dan nu de praktijk…

Marianne, beheerder van landhuis Wanapa, maar ook een geboren gastvrouw en reisleidster, nodigt ons uit samen met haar partner (Wim) en de klusjesman van Landhuis Wanapa (Daniël), een zeiltochtje te maken naar Klein Bonaire om te snorkelen. Wim is eigenaar van zeilschip het Compass en organiseert samen met Marianne zeil- en snorkelarrangementen. Wim is naast kapitein, ook kok (wat zo’n zeiltochtje natuurlijk net even wat ‘lekkerder’ maakt;-). Omdat wij de allereerste vakantiegasten zijn van het landhuis, krijgen we, heel bijzonder, een zeiltochtje van hen cadeau. De accommodatie is namelijk vooral geschikt voor groepen, maar ook ‘losse’ vakantiegasten kunnen sinds kort een kamer of een studio boeken. We waren niet alleen de eersten maar ook de enigen vanwege het laagseizoen. Marianne heeft ons, als eerste gasten ge-upgrade en we hebben dankbaar gebruik gemaakt van de studio met keuken, badkamer en balkon in plaats van de kleinere kamer die wij geboekt hadden.

Omdat we ’s middags naar Aruba vliegen, ontbijten we vroeg en vertrekken we naar de haven waarin het Compass ligt. Wim en Marianne heten ons welkom en vertellen dat er te weinig wind staat om te zeilen. Dat maakt de tocht er niet minder op. Ik ben ontzettend benieuwd naar de onderwaterwereld maar voel ook een klein beetje zenuwen omdat ik niet zo’n (onder)waterheld ben. Je mag me aan een elastiek hangen en zestig meter naar beneden duwen, je mag me uit een vliegtuig gooien, maar water vind ik toch enger. Dat ik heel snel oorontstekingen krijg, speelt daarbij een grote rol. Mijn swimplugs, een soort kauwgom voor in je oren, moeten ervoor zorgen dat water geen kans krijgt in mijn oren te gaan zitten. Ik krijg een snorkeluitrusting te leen, inclusief shirt als bescherming tegen de zon én flippers die als een paar lastpakken aan mijn voeten gekleefd zitten. Lopen is niet zo makkelijk en ik zou dan ook bijna overboord kieperen onderweg naar het trapje. Eenmaal in het water, begeleidt Marianne me heel goed omdat ze allang in de gaten had, dat ik geen superheld ben en een beetje angst voel.

Ze houdt me vast terwijl ik de snorkel in mijn mond duw en ik probeer onder water te ademen. Jammer genoeg was er geen plaats meer in de koffer voor het boek: ‘Hyperventileren voor dummies’, want daar had ik echt wat aan gehad. De onwennigheid duurt een paar minuutjes en ik besluit me over te geven. Met succes, want het snorkelen gaat prima en ik ben al snel overweldigd door de schoonheid die zich onderwater bevindt. Bang voor vissen ben ik niet en ik hoop dan ook stiekem dat er een haai voorbij zal zwemmen. Een kleintje dan uiteraard. Als het om een grote gaat, dan denk ik dat geen Tena lady me droog zal kunnen houden. Blijkbaar wil ik ze zo graag zien, dat ik een soort steen aanzie voor een haaitje en Aaron voor niets laat komen kijken. Lastig praten door een snorkel, het klonk ongeveer zo: ‘Aawooon!! Ighu zwie een hwaai!.’

Terugzwemmen naar de boot blijkt behoorlijk zwaar te zijn door de stroming. Marianne houdt ons telkens goed in de gaten en verliest ons niet uit het oog.

Wim en Marianne leveren ons weer netjes op tijd af bij het landhuis, zodat we nog rustig kunnen douchen en inpakken. We nemen afscheid en rijden naar het vliegveld waar we eerst onze huurauto inlevereren. Terwijl Aaron de sleutel inlevert, neem ik nog even een slokje van mijn kokosfrisdrank. Tenminste, dat was de bedoeling. Het onbenulligheidsgehalte is ook op Bonaire nog redelijk intact. Ik draai het flesje voorzichtig open maar dat mag niet baten. De kokosdrank spuit met een flinke kracht uit het flesje over mijn haren, mijn armen en mijn kleren. Dat Aaron en ik goed bij elkaar passen, blijkt wel als ik hem na een schoonmaakbeurt op de wc, aantref op een bankje met een plas cola voor zich. Plakkerig van de frisdrank en bezweet van de hitte stappen we het vliegtuig in dat ons via Curaçao naar Aruba zal brengen.

Tenminste, dat denken we…

Write a comment