Wat het met mij deed toen ik een baby’tje in mijn armen hield

Je denkt natuurlijk meteen: ‘Oh jee! Die wil een kind!’ Maar dat was dus niet wat er in mij omging toen ik het baby’tje in mijn armen hield.
Het kwetsbare, die kleine vingertjes en teentjes, dat kleine gezichtje, het vertrouwen dat ze in me had omdat ze haar oogjes dicht deed, zich tegen me aan nestelde en lekker ging slapen: JA! Tuurlijk raakt me dat! Ik ben immers een biologisch zo ontworpen schepsel dat ik nieuw leven in mij kan laten groeien. Dat ik dat al heb gedaan, roept natuurlijk weer gevoelens op als je dan zo’n baby’tje in je armen hebt. Dit baby’tje, ik noem haar naam niet want haar mama, één van de meest dierbare vriendinnen in mijn leven, houdt niet zo van die openbaarheid op internet.

Wat er wel in mij omging was: hoe kan het toch zo zijn dat vrouwen alles moeten geven? Het is prachtig, zwanger zijn, maar je voelt je wel even ‘buiten de maatschappij gezet’. Voor iedereen gaat alles gewoon door zoals het was. Jij moet je even terugtrekken en vanaf de zijlijn aanschouwen hoe het leven verder gaat. Hoe mensen door blijven werken terwijl jij je ontpopt tot een wandelende huiskamer voor je baby. Hoe de man die zijn luttele taak tot het achterlaten van zijn genetisch materiaal in een mum van tijd voltooide. En gewoon weer verder ging. Terwijl jij elke dag boven de wc hing omdat je maag zich binnenste buiten keerde terwijl het zaadcelletje zich vermengde met jouw eicelletje. Blijkbaar deden ze dat zo woest dat je er misselijk van werd. Als je alles hebt uitgekotst wat er mogelijkerwijs in je zat, besef je dat je enigszins beperkt raakt in bepaalde dingen omdat je je ogen net open kunt houden (met moeite) totdat de aftiteling van Sesamstraat voorbij is. Je lichaam is niet meer van jou, je moet het delen en je stelt jezelf in dienst van je kind en de man die het kind mede mogelijk heeft gemaakt. En met liefde. Het is het mooiste wat je kan overkomen. Het meest wonderlijke ook. Maar ik wil toch wel eerlijk zeggen dat het in mij beleving ook een aanslag was op je lichaam, je geest, op alles! Vrouwen die de zwangerschap de mooiste tijd van hun leven vonden, raad ik aan ergens anders een blog te gaan lezen. Want dit gaat niet over hun.

Als er destijds boeken bestonden met de hoopvolle titel: ‘Zelfstandig bevallen voor dummy’s’ met de ondertitel: ‘Hoe beval ik veilig en alleen? Zonder dat iemand het ziet, zodat je net kunt doen alsof het nooit gebeurd is, niemand die je in je volle naaktheid, kwetsbaarheid ziet, behalve jij alleen en je kind natuurlijk’, dan zou ik het gehanteerd hebben. Dan had ik mezelf opgesloten in een kamer, muziek keihard aan zodat een ontsnapte gil niet opgemerkt zou worden, de boel weer opruimen en dan het meest wonderlijke dat een mens kan voortbrengen tonen aan de buitenwereld. In een lief klein Mini-Mexx truitje. Jezelf weer netjes gladgestreken zodat je man je vooral blijft zien als een aantrekkelijk wezen, niet die vrouw die bezweet met een rood hoofd de man confronteerde met het feit dat de door hem zo geliefde opening ook nog een andere functie had, wat hem in veel gevallen bij zal blijven en soms ook invloed zal hebben. En dat de andere door hem geliefde vrouwelijke objecten ineens niet meer van hem alleen zijn maar vooral dezelfde functie hebben van het pak Campina dat hij vanmorgen openmaakte voor bij zijn boterhammetje voordat hij naar zijn werk ging. Want dat doet een man. Hij laat zich de nagels van zijn vrouw in zijn hand zetten, puft mee en steunt zijn vrouw waar hij kan, maar als het klaar is gaat hij naar zijn werk en trakteert op beschuit met muisjes. Die de kraamvrouw voor hem smeerde. Vol trots. ‘Dat hebben we toch maar mooi samen gedaan!’ Ja! Ammehoela!

Hmmm. Het klinkt wel een beetje vijandig, zoals ik hier over de man praat. Dat is niet de bedoeling, maar soms merk ik dat het me wel opwindt. Dat je als vrouw toch wel belast bent met wat ongemakken. PMS, menstruatie, hormoonschommelingen, zwanger zijn, bevallen enzovoorts. Een man heeft gewoon een stabiele testosteronspiegel over het algemeen en geen last van onvoorspelbare buien, de drang om zich vol te proppen met chocolade om het serotoninehormoon weer op te krikken, chagrijnigheid et cetera. Hun lichaam blijft hetzelfde na de bevalling van zijn vrouw.

Ik keek naar mijn vriendin die ik bewonderde om haar moed en haar energie om een dochter van vijf te combineren met een baby. De trotse vader die zich voornamelijk weer bezig houdt met problemen en uitdagingen op zijn werk. Straks pakt zij naast haar gezin, haar gewone leven weer op en zal zich weer vrouw, vriendin, werkneemster voelen naast moeder.

Poeh… Dat ging er door mij heen toen ik het baby’tje in mijn armen hield.

Noodzakelijke nuancering en dito opmerking:
Ik zou alles weer zo overdoen voor mijn dochter. Alles, zonder aarzelen. Ze is het mooiste wat er bestaat. En over die vijandelijkheid: ik wil dit een beetje nuanceren. Mannen zouden best een deel van ons over willen nemen als ze zouden kunnen. Maar dat lukt nu eenmaal niet. En we hebben ze nodig ook, die mannen. Dus jongens: voel je niet aangevallen door mijn ietwat felle teksten: het is niet bedoeld om jullie het gevoel te geven dat jullie het allemaal maar makkelijk hebben. Weet ook dat jullie nachtelijke flesjes geven terwijl je er weer vroeg uit moet en aangevallen worden door hormonale explosieve buien van je vrouw terwijl je echt niet kan terughalen waar je dat nu weer aan verdiend hebt.

Comment 1

Write a comment