Navelstreng

Navelstreng op reis

Uhm best spannend. Mijn kind vliegt vandaag letterlijk uit… Les 23 in het grote handboek ‘Loslaten voor beginners’. Figuurlijk vasthouden is net zo’n slecht plan als de letterlijke variant. Anders krijg je zoiets:

Lisa’s vriend die tegen Lisa zegt, nadat ze het vliegtuig uit zijn gestapt: ‘Hey… wat hangt daar aan het vliegtuigwiel? Lijkt wel een misvormd ijsklompje.’

Lisa: ‘Oh nee, dat is gewoon mijn moeder. Die kan me niet zo goed loslaten.’

Niet handig dus. Vreemd genoeg, voel ik me bijzonder relaxt en vind ik het ontzettend leuk. Ik gun het haar en ik ben trots op haar. Het voelt als een natuurlijk proces, dat loslaten en haar de volwassen wereld in laten fladderen. Natuurlijk huppel ik er nog regelmatig achteraan met goed(bedoeld)e adviezen. En ja… ik heb ook de website met vertrektijden openstaan en vermoed dat er rond het vertrektijdstip nog wel even een vreemd soort kriebeltje in mijn buik zal ontstaan. Maar dat is volkomen normaal, toch: andere moeders van grote kinderen?

Comments 2

  1. Catharina
    25 augustus 2016

    Ik vond vandaag dit blog. Ik was op zoek naar iets herkenbaars.
    Mijn jongste zoon is gisteren vertrokken naar Nieuw Zeeland voor een periode van 7-10 maanden. Terugreis is nog open. Toen iemand mij vroeg om mijn gevoel te omschrijven, antwoordde ik dat ik het gevoel heb dat de navelstreng flink wordt opgerekt. Ik ben niet bepaald een moederkloek en laat mijn kinderen (volgens mij) toch wel vrij. Natuurlijk sta ik ook aan de zijlijn ‘voor het geval ze me nodig hebben’. Wat overigens ook regelmatig toch wel gebeurd.
    Ook ik heb de website met de vluchtschema’s open staan en reis in gedachten met hem mee. Hij is nu aan zijn laatste vlucht bezig. Over een uur gaat hij landen op de uiteindelijke plaats van bestemming. Ik ben benieuwd of ik dan wat meer rust in me krijg.

    Maar erg leuk om te lezen dat meer moeders een zelfde soort gedrag/reactie vertonen. 🙂

    1. wendy
      26 augustus 2016

      Hoi Catharina! Zo herkenbaar ook, om dan te zoeken naar iets herkenbaars! 🙂

      Ik kan me jouw gevoel heel erg goed voorstellen. Om eerlijk te zijn: toen mijn dochter voor een jaar naar Amerika wilde gaan, was ik de weken daarna echt helemaal van slag. Natuurlijk wisselde dat gevoel zich af en voelde ik ook heel sterk dat ik het haar zou gunnen maar jee… Het voelde bijna als een soort rouw. Verlammend soms. En jouw zoon zit nu in Nieuw Zeeland. Das ook niet om de hoek. Jouw navelstreng slingert nu zo’n beetje door de halve wereld. Hoe is het nu aan de andere kant van je navelstreng? Hoe gaat het met je zoon? Ik leef met je mee. Hoe voel jij je nu? Heb je die rust?

Write a comment